Του Κωνσταντίνου Παπαγιαννούλη
 

 
Γιατί γίναμε φροντιστές; Γιατί επιλέξαμε εκπαιδευτικό επάγγελμα ; Γιατί δεν γίναμε τυπογράφοι, αγρονόμοι, λογιστές, πολιτικοί μηχανικοί, προπονητές, σχεδιαστές, καλλιτέχνες γιατί;
Αν ήθελα να μας ανεβάσω τη ματαιοδοξία, θα έλεγα μέσα σε ένα κρεσέντο παραληρηματικού παραπόνου, ότι γίναμε φροντιστές για να μεταφέρουμε γνώση, όπως πρέπει να παραδίδεται, με βάθος και πάθος !
Όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που γίναμε φροντιστές !
Μήπως γίναμε μη έχοντας άλλες εναλλακτικές ; Θα ίσχυε κάτι τέτοιο αν βρισκόμασταν στη δεκαετία του 90. Όμως συνεχίζουν να επιλέγουν το επάγγελμα, νέοι φροντιστές, οι οποίοι συνειδητά επιλέγουν μία επιχειρηματική και ατομική ιδιαιτερότητα παρά τη γνώση, ότι δεν αποδίδει πλέον και επιπλέον στραγγίζει ωράρια και ζωές.
Η ερώτηση λοιπόν πρέπει να διαμορφωθεί ως εξής: – Γιατί γίναμε φροντιστές επιλέγοντας κατεξοχήν εκπαιδευτικά τμήματα πανεπιστημίων, τα οποία, παρά τα λεγόμενα, μοιραία οδηγούν αποκλειστικά στη φροντιστηριακή διαδικασία ;
Η προσωπική μου εκτίμηση είναι η εξής: Κάποτε ήμασταν όλοι στα θρανία. Κάποτε θελήσαμε κι εμείς να εισαχθούμε. Τότε καταφύγαμε σε κάποιας μορφής φροντιστηριακή διαδικασία. Εκεί είδαμε τη μέρα μπρος στη νύχτα που γνωρίζαμε μέχρι τότε. Τότε θεοποιήσαμε τους φροντιστές, γιατί μας άρεσε ο σωστός τρόπος που μας χειρίζονταν είτε παιδαγωγικά είτε σε επίπεδο επιστημονικής παράθεσης γνώσεων. Τότε άνοιξε εμπρός μας ένας κόσμος μετάγγισης γνώσης, ο οποίος μας συγκίνησε. Αυτόν τον κόσμο θελήσαμε να αναπαραγάγουμε, καθότι μας φάνηκε μαγικός και ρηξικέλευθος. Είδαμε κάποιους μάλιστα φροντιστές να μας μιλούν για επιστήμη. Κάποιοι από εμάς είδαμε κάποιους φροντιστές να μας παρακινούν σε επιτυχία και να μας ανεβάζουν το ηθικό. Αυτοί μας άρεσαν και αυτοί βρέθηκαν μπροστά μας, όταν εμείς επιλέγαμε το μέλλον μας. Αυτοί βρέθηκαν να μας παρασύρουν στο επάγγελμά τους – άθελα τους, όταν συμπληρώναμε το μηχανογραφικό μας.
Αυτή η προσωπική μου εμπειρία σημαίνει, ότι στους φροντιστές υπάρχει ένας πολλαπλασιαστικός ενισχυτικός παράγοντας, ο οποίος επηρεάζει τους υποψήφιους για τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο φροντιστηριακό μοντέλο στην Ελλάδα γι’αυτό το λόγο υπάρχει κάποιας μορφής αυτεπικονίαση λόγω της χρονικής εγγύτητας με τη συμπλήρωση μηχανογραφικού υποψηφίου. Έτσι καταλήγει να είναι αυτοενισχυόμενο παρά τις πενιχρές απολαβές και τη χαμηλή απόδοση.
Πολλοί πλέον αναρωτιούνται αν καλώς ή όχι επέλεξαν αυτό το επάγγελμα. Τους απαντούμε:
-Τουλάχιστον υποθέτουμε γιατί το έκαναν !
Προηγούμενο άρθροΕνδεικτική διδακτική πρόταση για το μάθημα των Λατινικών Β΄ Λυκείου
Επόμενο άρθροΛατινικά Β΄Λυκείου: Μάθημα 1(Προτεινόμενο Κριτήριο αξιολόγησης νέου τύπου)
Διευθύνω τα φροντιστήρια «Πράξις γκρουπ» στο Παλαιό Φάληρο Αττικής. Για περισσότερα από 20 χρόνια αναζητώ τρόπους που εμπνέουν στους μαθητές το όραμα.Πιστεύω, ότι δεν φτάνει να κάνεις καλό μάθημα, αλλά πρέπει να εφευρίσκεις διαρκώς νέες ιδέες για να ενθαρρύνεις στη γνώση και να προτρέπεις στην επιτυχία.Ανάμεσα στις μεθόδους που χρησιμοποιείς τότε, είναι και γνώσεις αλλότριων – φαινομενικά κλάδων. Θήτευσα και μυήθηκα στο παρελθόν στον ημιεπαγγελματικό κινηματογράφο ταινιών μικρού μήκους, καθώς και στην καλλιτεχνική φωτογραφία.Σε αμφότερα τα μέσα ευοδώθηκαν οι επιδόσεις μου σε βαθμό που μου άφησαν εμπειρία ικανοποιητική για να διευθύνω σκηνοθετικά μία παρουσίαση επαγγελματικού προσανατολισμού. Πιστεύω, ότι καλύτερα απ΄όλους μπορούν να χαράξουν το όραμα στους νέους αυτοί, που ζουν καθημερινά μαζί τους και διαθέτουν το απαραίτητο ταλέντο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.