Ιδιαίτερα μαθήματα, η μεγάλη πληγή του εκπαιδευτικού επαγγέλματος

Ιδιαίτερα μαθήματα, η μεγάλη πληγή του εκπαιδευτικού επαγγέλματος

Του Νίκου Τσούλια

     Η μεγάλη εξάπλωση των φροντιστηρίων έχει επιφέρει σημαντικές διαφοροποιήσεις όσον αφορά τη μορφή και τη λειτουργία τους. Έχουμε φροντιστήρια νόμιμα και παράνομα ή ομαδικά, ατομικά και μικρά γκρουπάδικα. Τα φροντιστήρια ή τα ιδιαίτερα μαθήματα γίνονται από εκπαιδευτικούς είτε διορισμένους είτε αδιόριστους αλλά και από φοιτητές.

     Για τους διορισμένους ισχύει κάτι απόλυτα γνωστό. Είναι παράνομη μια τέτοια δραστηριότητα και προφανώς εμπεριέχει και το στοιχείο της φοροδιαφυγής. Στην περίπτωση δε που κάνουν ιδιαίτερο μάθημα σε μαθητές του σχολείου των ή σε μαθητές που έχουν γνωστούς συναδέλφους τους τότε προστίθενται στα παραπάνω στοιχεία της παρανομίας και της φοροδιαφυγής και εκείνα της συναλλαγής, της παρακμής, της εξαχρείωσης.

     Οι διορισμένοι εκπαιδευτικοί συνήθως κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα και όχι ομαδικά για προφανείς λόγους. Η απόφαση στο αν θα γίνει ένα ιδιαίτερο ή όχι αλλά και η επιλογή του εκπαιδευτικού είναι υπόθεση των γονέων. Η παρανομία και η ενδεχόμενη (πέραν του οικονομικού) συναλλαγή έχει δύο πλευρές – χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο την ευθύνη των εκπαιδευτικών. Το σημειώνω όμως για να μην παρουσιάζονται οι γονείς ως αθώοι και νόμιμοι ή ως τιμητές του ορθού και του ηθικού κλπ

     Η άποψή μου είναι απλή. Να εφαρμόζεται ο νόμος για όσους εκπαιδευτικούς παρανομούν κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα. Αυτό το τόνιζα με περισσή προθυμία και όταν είχα θεσμικό ρόλο ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ. Ενδεικτικά αναφέρω: σχετική αρθρογραφία μου σε έγκυρες εφημερίδες εκείνης της περιόδου, τη στηλίτευση του φαινομένου σε Γενικές Συνελεύσεις των προέδρων των ΕΛΜΕ αλλά και στις περιπτώσεις που εμφανιζόταν στη δημοσιότητα τέτοιο πρόβλημα.

     Η ενασχόληση των διορισμένων εκπαιδευτικών με τα ιδιαίτερα μαθήματα προκαλεί μεγάλο κοινωνικό και ηθικό κόστος στον κλάδο των εκπαιδευτικών και με την τάση γενίκευσης αυτής της εικόνας του «εκπαιδευτικού – ιδιαιτεράκια» το πρόβλημα γίνεται οξύτερο. Γιατί εδώ προσφύεται και μια άλλη κατηγορία των γονέων: οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν καλά το μάθημά τους στο σχολείο για να έχουν τα ιδιαίτερα μετά…

     Η ζημιά που κάνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα στην κοινωνική εικόνα των εκπαιδευτικών έχει και άλλες αρνητικές όψεις, που πλήττουν την αξία και την αναγκαιότητα της συλλογικής δράσης και του συνδικαλισμού για τη συνολική βελτίωση του οικονομικού καθεστώτος των εκπαιδευτικών μέσα από την μέριμνα της πολιτείας. «Η μισθολογική αύξηση που μπορείς να διασφαλίσεις εσύ για έναν μήνα με τους όποιους αγώνες την βγάζω εγώ σε μια ώρα». Είναι η απάντηση ενός συναδέλφου σε κατ’ ιδίαν συζήτηση και με αφορμή ένα τέτοιο θέμα σε μια γενική συνέλευση. Για ποιο λόγο αυτός να αγωνιστεί μαζί με τους άλλους εκπαιδευτικούς; Θα θυμάται βέβαια την ΟΛΜΕ και τον συνδικαλισμό όταν προκύπτει ζήτημα αξιολόγησης…

     Το φοβερό όμως είναι το εξής. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί καμαρώνουν για τη σχετική ενασχόλησή τους και την προβάλλουν ως αποδεικτικό δείγμα της αξιοσύνης τους σε σχέση με αυτούς που δεν ασχολούνται από θέση αρχής! Η παρακμή όμως έχει και άλλη όψη. Οι γονείς φροντίζουν και μαθαίνουν ποιοι εκπαιδευτικοί έχουν καλό όνομα στην πιάτσα και επιλέγουν αυτούς χρησιμοποιώντας το επιχείρημα ότι είναι έμπειροι σε σχέση με τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς! Οι γονείς παρακαλούν τους εκπαιδευτικούς για να εξυπηρετήσουν τα παιδιά τους αλλά μετά κατακεραυνώνουν γενικά όλους τους εκπαιδευτικούς γι’ αυτή τους τη λειτουργία! Αν μάλιστα δεν επιτύχει το παιδί τους στην πρώτη του επιλογή, τότε ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος στον εκπαιδευτικό και σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Κάπως έτσι κλείνει …όμορφα ο κύκλος της παρανομίας και της συναλλαγής.

     Ουσιαστικά, τα ιδιαίτερα μαθήματα διχοτομούν το εκπαιδευτικό σώμα. Είναι η πιο βαθιά διχοτόμηση, που υπερβαίνει πολιτικές, κομματικές ή εκπαιδευτικές και φιλοσοφικές διαφοροποιήσεις των εκπαιδευτικών ως προς την εκπαίδευση και το σχολείο. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας μονόμισθος εκπαιδευτικός που είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ή ένας αναπληρωτής ή νεοδιόριστος που είναι μακριά από την οικογένειά τους και με μισθό των 680 ευρώ, για παράδειγμα, με έναν ιδιαιτεράκια που έχει πλουτίσει από τα φροντιστήρια με εξοχικά κλπ και που έχει το σχολείο ως νομιμοποιητική βάση για να κάνει αυτό το έργο;

     Προφανώς οι εκπαιδευτικοί, που είναι πολλά χρόνια στην Γ΄ λυκείου και διδάσκουν σε Δέσμες, Κατευθύνσεις, Προσανατολισμούς και που είναι βαθμολογητές, χρησιμοποιούν έντεχνα και διαφημιστικά αυτή την εμπειρία τους τόσο για να βρίσκουν εύκολα πελάτες (!) όσο και για να έχουν ακριβές τιμές.

     Θέλουμε να ξεχνάμε μια άλλη πλευρά, την φωτεινή πλευρά των εκπαιδευτικών: την εθελοντική προσφορά τους στα Κοινωνικά φροντιστήρια όλης της χώρας. Δυστυχώς δεν αντιρροπεί αυτή η δραστηριότητα των εκπαιδευτικών την πιο γενικευμένη των ιδιαίτερων μαθημάτων αλλά το απόλυτα ανησυχητικό είναι ότι δεν εκτιμάται από την κοινωνία παρά μόνο από τους άμεσα ενδιαφερόμενους.

     Στις εποχές, στις οποίες η πρώτη των πρώτων αξιών είναι ο ανταγωνισμός – όχι η άμιλλα ή η συνεργασία κλπ – και η εμπορευματοποίηση της ζωής μας ακόμα και μέσα από τις εκπαιδευτικές μας επιλογές, δεν υπάρχει εν τοις πράγμασι προτεραιότητα για ουσιαστική παιδεία, για καθολική μόρφωση. Είναι επομένως ανάγκη τα κοινωνικά κινήματα να αντιπαρατεθούν στο αξιακό πεδίο απέναντι στην αγοραία εκδοχή της εκπαίδευσης και των επαγγελμάτων.

     Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να στηλιτεύει τα ιδιαίτερα μαθήματα, την παρανομία, τη συναλλαγή. Γιατί, πώς μπορεί να κατακρίνει τις ανισότητες στην εκπαίδευση όταν ένα σημαντικό μέρους των εκπαιδευτικών συμβάλλει στην πράξη στην αύξηση των ανισοτήτων με τα ιδιαίτερα; Αλλά πέραν τούτου, πώς μπορούν οι εκπαιδευτικοί να διαπαιδαγωγούν σε ουμανιστικές και ηθικές αξίες, όταν παρανομούν ή και συναλλάσσονται με τους μαθητές τους; Αν η προσωπική αλλοτρίωση αυτών των εκπαιδευτικών έχει αλώσει απόλυτα την παιδαγωγική τους εικόνα, σε τι ακριβώς συνίσταται το περιεχόμενο και η στοχοθεσία της διδασκαλίας τους;

Υ.Γ.

Το άρθρο αυτό είναι μέρος μιας σχετικής «τριλογίας».

  1. Γιατί υπάρχουν τα φροντιστήρια;
  2. Τι ξέρουν και τι θέλουν οι γονείς από τα φροντιστήρια;
  3. Ιδιαίτερα φροντιστήρια, η μεγάλη πληγή του εκπαιδευτικού επαγγέλματος.

anthologio.wordpress.com

Νίκος Τσούλιας
Κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας και είναι εκπαιδευτικός.
Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή.
Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και «Παιδείας εγκώμιον». Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά και εκπαιδευτικά περιοδικά.
Έχει συνεργαστεί επαγγελματικά με τις εφημερίδες «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» (1980 – 1986) και «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» (1988 – 1996). Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στην εφημερίδα “ΤΟ ΑΡΘΡΟ” και στις εφημερίδες της ΗΛΕΙΑΣ: «ΠΡΩΙΝΗ», “ΑΥΓΗ” και “ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ”.

Κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας και είναι εκπαιδευτικός. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και «Παιδείας εγκώμιον». Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά και εκπαιδευτικά περιοδικά. Έχει συνεργαστεί επαγγελματικά με τις εφημερίδες «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» (1980 – 1986) και «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» (1988 – 1996). Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στην εφημερίδα “ΤΟ ΑΡΘΡΟ” και στις εφημερίδες της ΗΛΕΙΑΣ: «ΠΡΩΙΝΗ», “ΑΥΓΗ” και “ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ”.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.