Διάσταση θεωρίας και πράξης

Διάσταση θεωρίας και πράξης

12064480_1148864635143002_81704213_nΔιάσταση θεωρίας και πράξης

Μετά τις δύο βουλευτίνες του κυβερνώντος κόμματος που πριν λίγες μέρες διαδήλωσαν στον δρόμο ενάντια στους νόμους που… οι ίδιες (!) ψήφισαν μέσα στο κοινοβούλιο, τις τελευταίες ώρες έχει έρθει στην επικαιρότητα το θέμα της μητέρας, καθηγήτριας σε δημόσιο σχολείο, που απειλείται να χάσει την επιμέλεια του παιδιού της, επειδή αρνείται να το στείλει στο σχολείο, θεωρώντας ότι η κόρη της δικαιούται να εκπαιδεύεται «με κέφι» ατομικά στο σπίτι και όχι στο πλαίσιο ενός «αναξιόπιστου σχολικού συστήματος εκπαίδευσης»!

Η περίπτωση αυτής της μητέρας είναι πολύ ενδιαφέρουσα, διότι αφορά ένα διαχρονικά θεμελιώδες ζήτημα για το αν ο πολίτης έχει δικαίωμα ή όχι να επιλέξει το είδος και τον τρόπο της βασικής εκπαίδευσης της δικής του ή των παιδιών του! Είναι ενδιαφέρουσα και για έναν ακόμα λόγο, επειδή αναβιώνει την πρακτική του εκπαιδευτικού συστήματος της ελληνικής αρχαιότητας (π.χ. αρχαίας Αθήνας), όταν η οικογένεια του μαθητή είχε την αποκλειστική ευθύνη της επιλογής των δασκάλων και των μαθημάτων που επρόκειτο να παρακολουθήσει το βλαστάρι της. Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να περιμένει από μένα, που δεν είμαι μάλιστα και ειδικός σε νομικά θέματα, να εκφέρω άποψη για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα και ιδιαίτερα μέσα στο πλαίσιο μιας αρθρογραφικής προσπάθειας!

Όμως, από την άλλη, δεν μπορώ να κρύψω την έκπληξή μου για την ασυνέπεια λόγων και έργων που παρατηρείται στην περίπτωση της συγκεκριμένης μητέρας! Διότι ακόμα και να δεχθούμε ότι ο γονιός δικαιούται νομικά να επιλέξει την εκπαίδευση και την παιδεία του παιδιού του! Ακόμα και να δεχθούμε ότι δικαιούται νομικά να στερήσει από το παιδί του το σχολικό περιβάλλον και την ευκαιρία της κοινωνικής προσαρμογής που αυτό προσφέρει! Ακόμα και να δεχθούμε ότι ένας γονιός δικαιούται να έχει όποια γνώμη θέλει για το εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα και το σχολείο ειδικότερα! Ακόμα και να δεχθούμε ότι δικαιούται να απαξιώνει το εκπαιδευτικό σύστημα και να θεωρεί ότι δεν μπορεί να προσφέρει στο παιδί του τίποτε περισσότερο εκτός από ψυχική και σωματική επιβάρυνση!

Ακόμα και να τα δεχθούμε όλ’ αυτά, η απορία μου είναι πολύ συγκεκριμένη: γιατί η μητέρα αυτή, παρότι από τη μια έχει τη χειρότερη γνώμη για το ελληνικό σχολείο, από την άλλη τό υπηρετεί ως δημόσια εκπαιδευτικός; Γιατί υπηρετεί έναν θεσμό που, κατά τη γνώμη της, δεν προσφέρει τίποτε στα παιδιά, αλλά αντιθέτως τά βλάπτει και τά επιβαρύνει; Γιατί ασχολείται με κάτι που, κατά τη γνώμη της, δεν έχει καμία αξία; Γιατί ασκεί μια δραστηριότητα που, κατά τη γνώμη της, δεν είναι λειτούργημα, αφού την υπηρετεί χωρίς τη συνείδηση ότι προσφέρει κάτι ωφέλιμο στους μαθητές της; Εν τέλει, γιατί συνεχίζει να εργάζεται ως δημόσια εκπαιδευτικός, αφού δεν αποκομίζει προσωπική ικανοποίηση και ολοκλήρωση απ’ αυτό που κάνει και από το περιβάλλον μέσα στο οποίο εργάζεται;

Αν δεν συντρέχουν άλλοι σοβαροί λόγοι, θεωρώ ότι όχι μόνο είναι παράνομο αλλά και απάνθρωπο να απομακρύνεται ένα παιδί από τη μητέρα του εξαιτίας των απόψεών της! Και αν αυτό συμβαίνει μόνο γι’ αυτόν τον λόγο, η δικαιοσύνη και η κοινωνία σύσσωμη οφείλουν να συνταχθούν στο πλευρό της και να τήν υποστηρίξουν με κάθε τρόπο! Όμως και από την πλευρά της η συγκεκριμένη μητέρα έχει καθήκον να παραιτηθεί από τη δημόσια θέση που κατέχει και για την οποία πληρώνεται κάθε μήνα από χρήματα του δημοσίου! Αφού δεν πιστεύει στην αξία του ελληνικού σχολείου, ας αφήσει να το υπηρετήσει κάποιον άλλο εκπαιδευτικό, ο οποίος θα πιστεύει περισσότερο στο λειτούργημά του και κατά συνέπεια θα αφοσιωθεί σ’ αυτό ψυχή τε και σώματι! Μόνο έτσι εξάλλου θα μπορούσαμε να έχουμε και ένα καλύτερο σχολείο, όταν δηλαδή όλοι οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σ’ αυτό πιστεύουν στην προσφορά του σχολείου και έχουν τη διάθεση να τό υπηρετήσουν μ’ όλες τους τις δυνάμεις! Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα άλλο κομμάτι από την ουσία της συγκεκριμένης ιστορίας! Διότι είναι ωραίο, θεμιτό και συνταγματικά κατοχυρωμένο να διεκδικεί κάποιος το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στην ελευθερία της άποψης και της επιλογής! Όμως, είναι δύσκολο να υπερασπίσει και ηθικά αυτή τη διεκδίκηση, ιδιαίτερα όταν αυτή η διεκδίκηση έρχεται σε αντίθεση με το συμφέρον του! Κάπου εκεί κρίνονται η αξιοπιστία του ανθρώπου και η ειλικρίνεια των προθέσεών του!

Δυστυχώς, το παράδειγμα της μητέρας δεν είναι το μοναδικό στην κοινωνία μας! Η σύγχυση των ανθρώπων μέσα σε μια δίνη κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων δημιουργεί συχνά τέτοιου είδους φαινόμενα, είτε αναφερόμαστε στην πολιτική μας ηγεσία είτε αναφερόμαστε σε μας τους πολίτες! Για παράδειγμα, δηλώνουμε ότι είμαστε ενάντια σε κάθε είδος μνημονίου, όμως αμέσως μετά πηγαίνουμε στη Βουλή και ψηφίζουμε μνημόνια! Δηλώνουμε ότι είμαστε κατά της βίας και του χουλιγκανισμού, όμως, αν ο διαιτητής αδικήσει την ομάδα μας, βρίζουμε τη γυναίκα του, την κόρη του, τη μάνα του, τη θεία του και την αδελφή του! Δηλώνουμε ότι διεκδικούμε ένα καλύτερο σχολείο, όμως σαν τρόπο διαμαρτυρίας επιλέγουμε να κάνουμε κατάληψη στο σχολείο, να το κλείσουμε τελείως και να ασχοληθούμε με τα «καθήκοντα» του… dj και του χαρτοπαίκτη! Δηλώνουμε ότι είμαστε υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, για να προστατεύσουμε τη φύση, όμως, κάθε φορά που στήνουμε μια ανεμογεννήτρια, προκαλούμε μεγαλύτερη ζημιά στο περιβάλλον! Δηλώνουμε ότι θέλουμε μια καλύτερη κοινωνία, περισσότερο δίκαιη και δημοκρατική, όμως με την πρώτη ευκαιρία θα εξυπηρετήσουμε την «πάρτη μας», ακόμα και αν χρειαστεί να βλάψουμε τον γείτονα…

Συχνά διακατεχόμαστε από μια διάσταση συνείδησης και πραγματικότητας! Ορισμένες φορές άλλα πιστεύουμε, άλλα λέμε και άλλα κάνουμε! Πρόκειται ασφαλώς για μια… τοξική διάσταση που αποκαλύπτει τις «αμαρτίες» μας, μάς φέρνει συχνά αντιμέτωπους με τις ευθύνες μας και βέβαια εξηγεί πολύ καλά γιατί έχουμε τόσα προβλήματα σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο! Διότι κάθε νόμιμη διεκδίκηση που στοχεύει στην προσωπική ολοκλήρωση του ατόμου είναι αυτομάτως και ηθικά αποδεκτή! Όμως, κάθε ατομική διεκδίκηση, που πραγματοποιείται μεν υπό την κάλυψη του νόμου, αλλά τελικά αποκαλύπτει μια αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων, ακόμα και αν διαθέτει νομιμότητα, δεν μπορεί παρά να είναι ηθικά κατακριτέα…

Δημήτρης Περβολιανάκης
Blogάρει εντυποψηφιακά και χωρίς τυπικότητες ο συνετός οικογενειάρχης, ορκισμένος επαγγελματίας, εκτονωτικά πολυάσχολος, αεικίνητα αντισυμβατικός, φανατικά αισιόδοξος και συγκρατημένα ψύχραιμος εκπαιδευτικός, πολίτης, φίλαθλος και άνθρωπος της διπλανής… στήλης Δημήτρης Περβολιανάκης!

Blogάρει εντυποψηφιακά και χωρίς τυπικότητες ο συνετός οικογενειάρχης, ορκισμένος επαγγελματίας, εκτονωτικά πολυάσχολος, αεικίνητα αντισυμβατικός, φανατικά αισιόδοξος και συγκρατημένα ψύχραιμος εκπαιδευτικός, πολίτης, φίλαθλος και άνθρωπος της διπλανής… στήλης Δημήτρης Περβολιανάκης!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.