Νέα πνοή στο συνδικαλισμό

Νέα πνοή στο συνδικαλισμό

07ef93e2f81cf5100f6da6e5596a04b0Του Νίκου Τσούλια

      Βιώνουμε μια μεγάλη και πολύπτυχη κρίση της χώρας μας, κρίση που προκλήθηκε από την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών, από αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος και ιδιαίτερα από το μοντέλο διακυβέρνησης των κομμάτων εξουσίας και από την παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, κρίση που επιχειρείται να μεταφερθεί στη συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

      Βιώνουμε μια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική εδώ και αρκετά χρόνια στη χώρα μας, μια πολιτική που βαθαίνει την κρίση και πολλαπλασιάζει την εξάρτηση της χώρας μας. Βιώνουμε μια οικονομική πολιτική των δραματικών περικοπών στο εισόδημα των εργαζομένων, μια πολιτική που οδηγεί μεγάλα κοινωνικά στρώματα στη φτώχεια και στην ανέχεια, μια πολιτική που συνεχώς απομακρύνεται από ένα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης. Το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να έχει κάνει λάθη, να έχει αδυναμίες και παραλείψεις. Όμως δεν είχε και δεν έχει θα έχει καμιά σχέση με οποιοδήποτε φαινόμενο παρακμής.

      Παρόλα αυτά, οι δυνάμεις του συνδικαλισμού πρέπει να απολογούνται γιατί δεν μπόρεσαν να μετριάσουν και να αμβλύνουν με τις δυνάμεις τους αυτή τη μεγάλη σκιά της σημερινής βαρβαρότητας. Ο δικός μας προβληματισμός πρέπει διαρκώς να αποβλέπει στην αναθεώρηση των όποιων αρνητικών φαινομένων υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα στη δράση μας. Να είμαστε πάντα πρόθυμοι να δεχτούμε τη δημιουργική κριτική για τα δικά μας λάθη.

      Το εκπαιδευτικό κίνημα αγωνίστηκε και επηρέασε σημαντικά στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσής μας (Νόμος 1566/1985, εκδημοκρατισμός και μαζικοποίηση της εκπαίδευσης, προαγωγή της ποιότητας της εκπαίδευσης, ανανέωση αναλυτικών προγραμμάτων και σχολικών βιβλίων, ανάπτυξη μορφών αντισταθμιστικής εκπαίδευσης…) και στη βελτίωση της παιδαγωγικής, εργασιακής και εκπαιδευτικής εικόνας του εκπαιδευτικού (προαγωγή της παιδαγωγικής αυτονομίας και ελευθερίας του, αναβάθμιση του εισοδήματός του, βελτίωση του ωραρίου διδασκαλίας…) μέσα από θεσμικούς και κινηματικούς τρόπους. Αγωνίζεται σταθερά εδώ και δεκαετίες πολλές ενάντια σε κάθε είδους πολιτική που φαλκιδεύει το εισόδημα των εργαζομένων, σε κάθε είδους πολιτική που οδηγεί τον άνθρωπο στην απόγνωση, που πλήττει τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

      Όμως η ιστορία δεν θα σταματήσει σ’ αυτή τη σημερινή οδυνηρή φάση. Και οφείλουμε να αγωνιστούμε για να ξεφύγουμε το συντομότερο δυνατό απ’ αυτή την οικονομική περιπέτεια. Προάγοντας την ενότητά μας και την αγωνιστική μας διάθεση μέσα στους μαζικούς χώρους μπορούμε να ανοίξουμε δρόμους. Σε κανέναν μας δεν αρμόζει η θέση του παρατηρητή ούτε του γενικού επιτιμητή. Πρέπει να προσβλέπουμε στη διαμόρφωση μιας καθολικής ενότητας του κλάδου μας, μιας ενότητας που θα στηριχτεί στις επιταγές της σημερινής κρισιμότητας, στη μετριοπάθεια του όποιου παραταξιακού λόγου – γιατί είναι εξ ορισμού λόγος σχετικός – και στην κουλτούρα μιας πραγματικής και επί της ουσίας διαπαραταξιακής συνεργασίας.

      Πιστεύω ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε τους δικούς μας καιρούς. Υπάρχουν πολλές προοδευτικές δημιουργικές δυνάμεις στην ελληνική κοινωνία που μπορούν να διαμορφώσουν συνθήκες υπέρβασης και διεξόδου από τη σημερινή κρίση. Και αυτές οι δυνάμεις οφείλουν να «συναντηθούν». Γιατί σ’ αυτή την πολύπλευρη κρίση απαιτείται ευρύς κοινωνικός αγώνας, απαιτείται εθνική προσπάθεια. Κανένας δεν κατέχει την αλήθεια σε έναν φαντασιακό δρόμο σωτηρίας. Κανένας δεν είναι τιμητής της αλήθειας και του πολιτικά ορθού. Τα κοινωνικά κινήματα τώρα οφείλουν να αγκαλιάσουν όλες τις κοινωνικές ανάγκες και αναζητήσεις.

      Η δική μας θεμελιακή θέση πρέπει να έχει ως βασικό στοιχείο τη διαμόρφωση της αυριανής ημέρας. Έχουν περισσέψει οι διαπιστώσεις και οι αναλύσεις και οι επικρίσεις. Η δική μας αγωνία, ο δικός μας αγώνας στοχεύει στην ανάπτυξη κινήματος – από τα μικρά προβλήματα του σχολείου μέχρι τους στρατηγικούς στόχους του εκπαιδευτικού μας κινήματος – για να δημιουργήσουμε το δικό μας μέλλον.

      Να δίνουμε καθημερινή μάχη για να βελτιώνουμε την εκπαίδευση που παρέχεται στους μαθητές μας και στις μαθήτριές μας, ο κάθε εκπαιδευτικός, όλοι οι εκπαιδευτικοί. Να γίνουν οι Σύλλογοι διδασκόντων, οι ΕΛΜΕ, η ΟΛΜΕ δυνάμεις πρωτοποριακές, δυνάμεις παιδαγωγικές για να συνειδητοποιήσουμε την ιστορική μας ευθύνη, για ν’ ανιχνεύσουμε την ελπίδα. Να αγωνιζόμαστε για να προασπίσουμε τα συμφέροντά μας, τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών, των εργαζομένων, χωρίς αυταπάτες, χωρίς έπαρση, αλλά με θέληση, με συνεχή κριτική ματιά και αυτοκριτική διάθεση, με αντίληψη μετριοπάθειας και με κουλτούρα συνεργασίας. Δεν κατέχουμε καμιά αλήθεια, κανέναν δρόμο σωτηρίας.

      Αλλά δεν μπορούμε με τα παλιά «εργαλεία», με το παραδοσιακό συνδικαλιστικό «σκηνικό» να αντιμετωπίσουμε το σημερινό μέγεθος των προβλημάτων. Το συνδικαλιστικό κίνημα ή θα μετασχηματιστεί ανιχνεύοντας τις νέες τάσεις και τις πολλαπλές και μεγάλες ανάγκες των εκπαιδευτικών ή θα παραμείνει μια γραφειοκρατική δύναμη με ολοένα και αυξανόμενο συμβολικό λόγο. Αρκεί να σκεφτούμε το εξής απλό ερώτημα: Στις τόσο δύσκολες εποχές για όλους τους εργαζόμενους και τους εκπαιδευτικούς το κίνημα έδωσε το δικό του στίγμα; Σαφώς και όχι, αρκεί να αναλογιστούμε ότι δεν συσπείρωσε μαζικά σε καμιά φάση του εκπαιδευτικούς. Αν αντιληφτούμε αυτή την πραγματικότητα, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βρούμε καινούργιους δρόμους…

Πηγή:anthologio.wordpress.com

Νίκος Τσούλιας
Κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας και είναι εκπαιδευτικός.
Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή.
Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και «Παιδείας εγκώμιον». Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά και εκπαιδευτικά περιοδικά.
Έχει συνεργαστεί επαγγελματικά με τις εφημερίδες «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» (1980 – 1986) και «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» (1988 – 1996). Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στην εφημερίδα “ΤΟ ΑΡΘΡΟ” και στις εφημερίδες της ΗΛΕΙΑΣ: «ΠΡΩΙΝΗ», “ΑΥΓΗ” και “ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ”.

Κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας και είναι εκπαιδευτικός. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και «Παιδείας εγκώμιον». Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά και εκπαιδευτικά περιοδικά. Έχει συνεργαστεί επαγγελματικά με τις εφημερίδες «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» (1980 – 1986) και «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» (1988 – 1996). Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στην εφημερίδα “ΤΟ ΑΡΘΡΟ” και στις εφημερίδες της ΗΛΕΙΑΣ: «ΠΡΩΙΝΗ», “ΑΥΓΗ” και “ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ”.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.