«Ευλόγως παρά-λογον»

«Ευλόγως παρά-λογον»

black-whiteΟ “Λόγος”,όπως η λέξη εντοπίζεται στην αρχαία ελληνική γραμματεία είχε διττή σημασία:τον έναρθρο λόγο και την λογική-την ιδιότητα να σημασιοδοτεί κανείς τις εξωγενείς επιδράσεις.Το κράμα αυτό του Λόγου εντοπίζεται και στην πολυσήμαντη έννοια της Πολιτικής.Οι δύο αυτές ιδιότητές του(ομιλία και λογική) ορίζουν και αποτελούν για τον πολίτη το μέσο οργάνωσης και επιβίωσης της πόλης. 

Ως προς το πρώτο σκέλος η σύγχρονη έκφραση της Πολιτικής δεν αποστέργει τον θεμελιακό αυτό άξονά της.Ο έναρθρος λόγος υφίσταται δια αγορητών, ρητορικών βερμπαλισμών προωθούμενων κίβδηλων σχεδίων υπό το πρίσμα μια ακραιφνούς ματαιοδοξίας, συνθέτοντας ορχηστρικά το κοινωνικοπολιτικό φάσμα της εποχής μας.Άλλωστε, ουδείς δύναται να αμφισβητήσει τις κάθε ποιότητος πολιτικές συζητήσεις που γίνονται.

Η δεύτερη όμως υπόσταση του Λόγου, όπως προαναφέρθηκε εκτείνεται στον τομέα της διαλεκτικής και του «σκέπτεσθαι». Έτσι, αν η λύση σε ένα πρόβλημα οικονομικής ύφεσης είναι προϊόν επίπονου ρασιοναλισμού και ορθολογιστικής τέχνης, ο δρόμος πραγμάτωσης απαιτεί αγώνα ένθερμο,τίμιο, πατριωτικό. Αυτό σημαίνει πως η αγωνιστική διαδικασία, αποτέλεσμα έλλογου σχεδιασμού, αίρεται αξιολογικά τεκμηριώνοντας την ιστορική νουθεσία για συνένωση, απάλειψη διαφορών και κοινωνική συνεπικουρία επί των επείσακτων κινδύνων σε δυσμενείς περιστάσεις όπως μια οικονομική-ηθική κρίση. Συνεπώς η λογική των αριθμών οφείλει να συνάδει με την κοινωνική ενότητα, η οποία συντελεί έκφραση οντολογικής ορθοφροσύνης.

Κι όμως, οι πολιτικές παρατάξεις εμφανίζονται πολυάριθμες, ενώ παράλληλα αναρριπίζουν τη διχόνοια, προξενούν αντιδικίες και αντιπαλότητες, καθώς και υποδαυλίζουν τη συνοχή και την συνεργατικότητα, μ’ ένα λόγο «ετεροκατευθύνουν» από εκείνο που δεχτήκαμε ως υπόθεση εργασίας και για το οποίο κάθε θυσία αρμόζει-την ενότητα.Η ομοφροσύνη του πολίτη προς έναν κοινό στόχο καθιστά κάθε ιδέα,ορθή ή λαθεμένη, υλοποιήσιμη. Οι έριδες και η διχογνωμία, αντίθετα, φαλκιδεύουν τα λαμπρότερα πλάνα.

Καταλήγοντας, έκδηλο είναι πως κάθε άρθρο υποχρεούται να ενημερώνει, να ευαισθητοποιεί και να κινητοποιεί τον αναγνώστη.Τότε επιτυγχάνει τον στόχο του.Το παρόν λοιπόν θα αποτύγχανε μη προσθέτοντας τον ανάλογο επίλογο. Ό,τι η Ιστορία προσδοκά σε περιόδους δύσκολες δεν σύγκειται στην απάλειψη, μα στην ενοποίηση προς επιβίωση μόνο τότε ο Λόγος(με την διφυή υπόστασή του) αποκτά τις αξιώσεις του.Για τούτο και οι ρητορείες προϋποθέτουν το σχέδιο της λογικής-ως όλον αυτή τη φορά-και όχι της κενοσπουδίας ή της ιδιοτέλειας, δεδομένου ότι ο στόχος είναι κοινός.

Σταύρος Χριστοδούλου
Γεννήθηκε το 1995. Κατάγεται από την Πάτρα. Σπουδάζει Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι ιδρυτής ανεξάρτητης παράταξης στην σχολή του (Ανεξάρτητη Νομική Κομοτηνής- ΑΝΟΚ) και μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙΕΣΥ). Έχει αρθρογραφήσει σε διάφορες ιστοσελίδες κατά το παρελθόν για ζητήματα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος.

Γεννήθηκε το 1995. Κατάγεται από την Πάτρα. Σπουδάζει Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι ιδρυτής ανεξάρτητης παράταξης στην σχολή του (Ανεξάρτητη Νομική Κομοτηνής- ΑΝΟΚ) και μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙΕΣΥ). Έχει αρθρογραφήσει σε διάφορες ιστοσελίδες κατά το παρελθόν για ζητήματα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.