Οικονομική κρίση και πολίτης

Οικονομική κρίση και πολίτης

0217CrisisActionBlogpost_full_600Κάθε τομή στην επικαιρότητα, με στόχο την διερεύνηση ενός ζητήματος οφείλει να ξεκινά από τα κοινά,τα γενικά χαρακτηριστικά, ώστε να εισαγάγει τον αμύητο αναγνώστη στο ειδικό, επιμέρους θέμα.Στην περίπτωση όμως αυτή η παραπάνω συλλογιστική πορεία διαφοροποιείται και απορρίπτεται, εφόσον το εν λόγω πρόβλημα αφορά τη σύγχρονη εποχή ως σύνολο αδιάσπαστο και αδιαίρετο. Γι’ αυτό και οιαδήποτε κατηγοριοποίηση θα ήταν άστοχη, όταν το θέμα που τίθεται προς εξέταση σχετίζεται με το οικονομικό και κατ’επέκταση κοινωνικό περιβάλλον αποσταθεροποίησης.Αναλυτικότερα,η αποσταθεροποίηση ανήκει πλέον στο παρελθόν, αφού η μεταβολή,οι ανακατατάξεις,οι οικονομικές εξελίξεις, οι γρήγοροι ρυθμοί, μ’ ένα λόγο ο νεοφιλελευθερισμός επηρεάζει όλον τον πλανήτη,όλες τις χώρες συλλήβδην,και αποτελεί στοιχείο της εποχής μας.

Η διαρκής κινητικότητα των επενδυτών,τα συνεχώς μετατιθέμενα κεφάλαια,οι αξιολογήσεις χρηματοπιστωτικών οίκων που ρυθμίζουν τα τεκταινόμενα είναι προϊόν του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος και της ελεύθερης αγοράς προϊόντων και εργαζομένων με στόχο το κέρδος.Το φαινόμενο εντείνεται λόγω της παγκοσμιοποίησης και της κατάρρευσης οικονομικών αρχικά, και στην συνέχεια κοινωνικών,πολιτικών,οικονομικών συνόρων.Οι δραματικές αλλαγές είναι συνέπεια αυτών των δύο παραγόντων και προκαλούν τις δυσοίωνες προβλέψεις πολλών,ιδιαίτερα των μέσων ενημέρωσης.

Ο πολίτης, ως μέλος του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και αιτία λειτουργίας του αδυνατεί να ρυθμίσει, να σημασιοδοτήσει, να καθορίσει τις εξελίξεις.Αντίθετα,τις καταδιώκει,τις ακολουθεί με συνέπειες στον ψυχολογικό του τομέα.Το θυμικό κλυδωνίζεται, κλειδωμένο στις κλειστές καπιταλιστικές εξελίξεις που δεν μπορεί να προλάβει αλλά ούτε και να καθορίσει’ αυτές όμως τον μετατοπίζουν, τον ετεροκατευθύνουν. Τα αποτελέσματα βέβαια δεν είναι άγνωστα, αφού οι περισσότεροι έρχονται σε επαφή με το άγχος,την ανασφάλεια,την ανία,την πλήξη, και την χαμηλή αυτοπεποίθηση,

Ενταγμένος και εντασσόμενος σε τούτη την πραγματικότητα,μα και αδυνατώντας να αποδράσει,να κοντοσταθεί,να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό του αντιμετωπίζει και έναν δευτερεύοντα κίνδυνο,όχι μικρότερης σημασίας.Τα ψυχολογικά προβλήματα που υποδαυλίζονται επιτείνουν την ένταση.Άμεση απόρροια είναι ευλόγως η αναλγησία,κυρίως η συναισθηματική δεδομένης της μη ενασχόλησης με τον εσωτερικό κόσμο.Το άτομο-αριθμός με καταρρακωμένη την διφυή οντότητά του είναι απευαισθητοποιημένο, μοιρολατρεί δεν αντιλαμβάνεται τα κελεύσματα του συνόλου.Τη στιγμή αυτή οι δημαγωγοί και οι λαοπλάνοι δρουν με ανερμάτιστες και επικίνδυνες απόψεις.

Όμως όταν το μέλος,το συστατικό στοιχείο,η κατώτερη παραγωγική (όχι μόνο εργασιακά αλλά και πολιτιστική) μονάδα υφίσταται τους κλυδωνισμούς αυτούς και ολιγωρεί,δυσανασχετεί,χωλαίνει ως προς την πνευματική καλλιέργεια,τότε και το υπόλοιπο οικοδόμημα θα έχει βάσεις σαθρές και επομένως ενέχει η απειλή αποσάθρωσης. Με άλλα λόγια οι συνέπειες εντοπίζονται και σε άλλους τομείς’ πρωτίστως στην οικονομία.Παρατηρείται ραγδαία άνοδος των επιτοκίων δανεισμού, οικονομική ύφεση,χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών,αλλά και η ανυπαρξία πρωτογενούς πλεονάσματος.Συνεπώς η οργάνωση και η συγκρότηση μακροχρόνιας ορθολογιστικής πολιτικής καθίσταται ανέφικτη,Το κράτος-έθνος αλλοτριώνεται από την διαχείριση των υποθέσεων του,το άτομο από την εργασία του(η οποία ίσως να γίνεται και part-time) και ο φαύλος κύκλος κλονίζει τις υπαρξιακές αξιώσεις των.

Τα πορίσματα της κοινωνιολογίας διατρανώνουν ότι κοινωνικό σύνολο και οικονομία είναι ποσά αν όχι ανάλογα τότε συμπορευόμενα και αδιάσπαστα. Αν το ένα, η οικονομία, κακοπάθει, πάλλεται και δεν προσφέρει το απαιτούμενο στερεό έδαφος, τότε και η κοινωνία θα αμφινταλαντεύεται, αφού η εδραίωση και η ανάπτυξή της βασίζεται στο χρήμα.Η οικονομική αυτή κατάσταση όπως περιγράφηκε επιτείνει τον ατομικισμό,την διάσπαση της άλλοτε αρμονικής κοινωνίας,και τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας,όπως η βία,η εγκληματικότητα,τα ναρκωτικά.Καταστρατηγείται η συνοχή και κατά συνέχεια η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας,καθώς σε ένα ευνομούμενο δημοκρατικό πολίτευμα η ιδιώτευση δεν μπορεί παρά να αντιστρατεύεται το σύνολο και τα δικαιώματά του.Επομένως, η κοινωνία συνάδει με την οικονομία.Τα δύο αυτά ποσά,μέτρα και θεμέλια της υγειούς πολιτείας ορίζουν την ευημερία ή την παρακμή.

Καταλήγοντας,έκδηλο είναι το γεγονός ότι οι νέες οικονομικές συνθήκες όπως διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει το ανώτατο δημιούργημα σε δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης.Το μέλλον υψώνεται ερεβώδες και ζοφερό και τα ερωτήματα που ανακύπτουν πολλά, ώστε να απαντηθούν στο σύντομο αυτό άρθρο.Όμως με την ανάληψη κατάλληλης δράσης είναι δυνατό να εξοβελιστεί κάθε κίνδυνος και να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον φιλικό και ανθρωπιστικό.

Σταύρος Χριστοδούλου
Γεννήθηκε το 1995. Κατάγεται από την Πάτρα. Σπουδάζει Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι ιδρυτής ανεξάρτητης παράταξης στην σχολή του (Ανεξάρτητη Νομική Κομοτηνής- ΑΝΟΚ) και μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙΕΣΥ). Έχει αρθρογραφήσει σε διάφορες ιστοσελίδες κατά το παρελθόν για ζητήματα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος.

Γεννήθηκε το 1995. Κατάγεται από την Πάτρα. Σπουδάζει Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι ιδρυτής ανεξάρτητης παράταξης στην σχολή του (Ανεξάρτητη Νομική Κομοτηνής- ΑΝΟΚ) και μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙΕΣΥ). Έχει αρθρογραφήσει σε διάφορες ιστοσελίδες κατά το παρελθόν για ζητήματα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.