Μελαγχολική πραγματικότητα, εν τέλει…

Μελαγχολική πραγματικότητα, εν τέλει…

polit02Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε έναν φοιτητή του ’60 και σε έναν φοιτητή του ‘13; Μήπως η ορμή της νεότητας για αμφισβήτηση και ανατροπή; Όχι. Μήπως το αίσθημα της ευθύνης για το αύριο, απέναντι στο λαό; Ούτε. Μήπως οι μαζικές συγκεντρώσεις που θορυβούσαν το κατεστημένο; Μην ψάχνουμε άδικα. Δεν υπάρχει. Και όσοι τολμούν να τους παραλληλίσουν, σφάλουν.

Τότε, ήταν φοιτητές
Τώρα, είμαστε φοιτ-ηττημένοι

Τότε, «καθαρίζανε» τη πανεπιστημιακή κοινότητα από εθνικιστές και παρακρατικούς
Τώρα, «καθαρίζουμε» το πανεπιστήμιο από τους αιώνιους φοιτητές

Τότε, έγραφαν στα πλακάτ με υπογραφή, Πανσπουδαστική
Τώρα, αναρτούν στην επίσημη ιστοσελίδα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Τότε, είχανε να πούνε
Τώρα, κάνουμε απλά, μόδα αυτά που λέγανε

Προσπαθούμε να συνδέσουμε δύο ίδιες ιδιότητες, δυο διαφορετικών χρονικών περιόδων, συνέχεια η μία της άλλης, που στην πορεία αποχαρακτηρίστηκαν παντελώς, από τις αρχικές ανάγκες, αξίες και στόχους που ενείχαν. Καταρχάς, αναφερόμαστε σε φοιτητές, σε Πανσπουδαστική και σε ΕΦΕΕ, οι οποίοι είχαν εγκολπωθεί τον σπουδαίο ρόλο που έχουν αναλάβει μέσα στο θίασο, και σε φοιτητές, ανερχόμενους κρίκους μιας ευρωπαϊκής ή μη πολιτείας, πέραν του τόπου τους, απαθείς θιασώτες της καταστροφής. Οπότε, να αγωνιστούν για κάτι παρεκκλίνοντας από το στόχο του …career prospects, why;
Αυτό που επικρατεί στο φοιτητόκοσμο σήμερα, είναι εκφυλισμένες θυγατρικές του συστήματος με εκφυλισμένους φοιτητο-πατέρες που συνυπογραφούν οτιδήποτε ενισχύει την προσπάθεια σωτηρίας της μεγαλοαστικής τάξης. Φοιτητές, μωροφιλόδοξοι, οι οποίοι επιδιώκουν τα εύσημα από κεφαλαιοκράτες, χτίζοντας τις βλέψεις τους στη διάλυση της δημόσιας παιδείας. Είναι αυτοί που προετοιμάζουν το αύριο, ένα αύριο με λίγους καταπιεστές και πολλούς καταπιεσμένους, είναι αυτοί που επανατροφοδοτούν το καπιταλιστικό σύστημα. Φοιτητές που δεν διστάζουν να θυσιάσουν ο ένας τον άλλον, προκειμένου να μείνουν στο απυρόβλητο της κρίσης, τα προδιαγεγραμμένα πλάνα τους. Σε ένα φοιτητικό κίνημα όπου δεν υπάρχει κοινός στόχος και τα συνθήματα πάνε και έρχονται, με ίδια γραφή χωρίς όμως φωνή, πώς είναι δυνατό να είναι δυναμικό και διεκδικητικό;
Ξεπουλάμε τη δημόσια παιδεία, στερώντας τη γνώση από τον μικροαστό. Αυτοί που ευαγγελίζονται την ιδιωτικοποίηση, είναι αυτοί που δεν παύουν καθόλου, να συντηρούνται με δημοσία δαπάνη. Εφόσον πρόκειται για υφαρπαγμένο κρατικό χρήμα! Οπότε, δημόσια παιδεία για τους λίγους…
Επομένως μην αναπολείτε του περασμένους αγώνες, μην μιλάτε για μελαγχολικές αναμνήσεις. Δεν είναι τίποτα άλλο από μια μελαγχολική πραγματικότητα εν τέλει…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΓΙΑΚΗΣ

(Με αφορμή ένα άρθρο του φίλου μου, Θοδωρή Αθανασιάδη, με τίτλο «Μελαγχολικές αναμνήσεις», από το προσωπικό του ιστολόγιο, “Cogito ergo sum”.)

Γιώργος Μαγιάκης

1 Σχόλιο

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  • Θεωρώ πως από τότε που μπήκαν οι κομματικές παρατάξεις στον Ιερό χώρο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, άρχισε η κατρακύλα. Καταλήψεις χωρίς νόημα, και για τα θέματα για τα οποία θα έπρεπε να κινητοποιηθούμε και να αντιδράσουμε, ούτε λόγος. Κοιτάζαμε μια ζωή το δέντρο και χάσαμε το δάσος…

    Αγριμιώ Reply

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.