Το άλμα του Αβραάμ

Το άλμα του Αβραάμ

vivlosΚαι είπε ο Θεός στον Αβραάμ : ‹‹Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και έλα σ’ έναν τόπο που θα σου δείξω››.
Και ο Αβραάμ τον ακολούθησε. Αυτό, λοιπόν, είναι το γνωστό άλμα του Αβραάμ, άλμα προς το άγνωστο, άνοιγμα προς το απόλυτα καινούργιο μέλλον. Ένα ταξίδι, που όπως επισήμανε και ο φιλόσοφος Emmanuel Levinas, είναι αντίθετο προς την Ιθάκη, αντίθετο απ’ αυτό του Οδυσσέα καθώς τελικός προορισμός δεν είναι τώρα η επιστροφή στα πατρογονικά αλλά η ουσιαστική ρήξη με αυτά. Και όχι, δεν τελειώνει κάπου εδώ ένα μάθημα θρησκευτικών. Αντίθετα, αν δούμε πιο προσεκτικά θα καταλάβουμε νομίζω πως αυτό που μας ζητάει η κοινωνία επιτακτικά να κάνουμε σε διάφορες φάσεις της ζωής μας είναι ένα άλμα αντίστοιχο μ’ αυτό του Αβραάμ. Αλλά και πιο συγκεκριμένα, εν αναμονή και της ανακοίνωσης των βάσεων και με την αγωνία να χτυπάει κόκκινο, χιλιάδες μαθητές καλούνται να κάνουν αυτό το γιγαντιαίο άλμα. Το μόνο που μένει είναι να δοθεί το έναυσμα!

Βέβαια το άλμα αυτό του Αβραάμ που συντελείται σ’ ένα ίσως ιδρυτικό σημείο της Βίβλου δεν σηματοδοτεί μονάχα το άνοιγμα προς το άγνωστο και το καινούργιο, όσο την σημαίνουσα ύπαρξη του υποκειμένου πλέον στη θρησκεία, το δικαίωμα και την ευθύνη λήψης αποφάσεων αλλά και το φόβο και το δισταγμό για το απέραντο άγνωστο, γι’ αυτό που παύει πλέον να υφίσταται στα όρια της πατρογονικής γης. Οι αναλογίες στις ιστορίες μας είναι προφανείς. Αντίστοιχα σήμερα χιλιάδες νέοι άνθρωποι-και ας μη σταθούμε μόνο στους υποψήφιους φοιτητές που περιμένουν αγωνιωδώς την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια- αλλά και γενικότερα οι νέοι της χώρας που είναι σε θέση να αφουγκραστούν τους ιδιαίτερους κλυδωνισμούς αυτής μοιράζονται παράλληλα το αίσθημα της αβεβαιότητας για το μέλλον του τόπου μας. Ως μια από αυτούς λοιπόν και γω μπορώ ανερυθρίαστα να πω πως οι συνθήκες κάθε άλλο παρά σε ευνοούν για να διατελέσεις απρόσκοπτα το άλμα αυτό. Μεγαλύτερος φόβος μήπως και δεν μπορέσεις να πραγματοποιήσεις αυτά που θέλεις ή να μη σου δοθεί η ευκαιρία να κάνεις αυτά που θέλεις και να αξιοποιήσεις αυτά, τα όποια έχεις. Μήπως βρεις τον εαυτό σου σε είκοσι χρόνια από τώρα να κάνει μια δουλειά που δεν τον γεμίζει πνευματικά, να τον βρεις καθισμένο σε μια αναπαυτική καρέκλα γραφείου, βολεμένο, ωχαδελφιστή, πάντοτε έκδηλα αυτοαναφορικό, έχοντας δηλαδή ως σημείο αναφοράς μονάχα τον εαυτό του. Να βρεις τον εαυτό σου να μην παλεύει με το ίδιο πάθος γι’ αυτά που θεωρεί σωστά, να μην γίνεται υπέρμαχος της δικαιοσύνης, να σιωπά, να κωφεύει προκλητικά με πλήρη συνείδηση των πράξεων του και να κλείνει τα μάτια μπροστά στη δυστυχία και την αρρώστια των άλλων εξαπατώντας τον εαυτό του πως ίσως με τα λίγα που πετάει στο ψάθινο καλαθάκι των επαιτών ή με κάποιες δωρεές που μετά τις διατυμπανίζει είναι καλός χριστιανός, παράδειγμα πολίτη και πάνω και πρώτα απ’ όλα καλός άνθρωπος τρέφοντας τους συναισθηματικά-κυρίως!-πεινασμένους του δρόμου… Φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο που έρχεται και κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να μάθει, για το πρωτόγνωρο, για την αλλαγή… Και από την άλλη πάθος καταιγιστικό, να γίνεις Άνθρωπος. Άνθρωπος με όραμα και ιδανικά, που δεν θα αποστρέψει το βλέμμα από την κοινωνία του, που δεν θα επαναπαυτεί σε όσα έχει ή δεν έχει, που δεν θα καταδεχτεί να χρηματιστεί ή να ξεπουλήσει καμιά του ιδέα.

Τόσος φόβος για το άλμα, λοιπόν, και μετά πέφτει στα χέρια σου ένα βιβλίο, διαβάζεις τα λόγια του μεγάλου κρητικού φιλοσόφου και ντρέπεσαι. Μα παίρνεις  και δύναμη! Το είπε πρωτύτερα ο Όμηρος ‹‹Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν ›› … να μην ντροπιάζεις τη γενιά των προγόνων … Το είπε και ο Καζαντζάκης ‹‹όταν φοβάσαι…εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου.›› Ως Έλληνες και δη κρητικοί δεν έχουμε  δικαίωμα στο φόβο. Το φορτίο που μας επιβάλει να φέρουμε στους ώμους μας η Ελλάδα, η ιστορία μας, είναι γνωστό, το φορτίο όμως αυτό που μας επιβάλει η ιδιαίτερη πατρίδα μας, η Κρήτη, δεν το είχα αναλογιστεί μέχρι που διάβασα τα λόγια Του. Παράξενη η πατρογονική γης, αδάμαστη ομορφιά και παραδεισένια  ηρεμία …Τέτοιοι και οι άνθρωποι της. Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει κανείς τον φόβο και κυρίως τον εθνικό που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με την τρομοκρατία των ΜΜΕ, αλλά ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον  να μην εξευτελίσουμε αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω μας για χάρη του! Ήρθε η ώρα κάνουμε και μείς το δικό μας άλμα αφήνοντάς το να γράψει τη δική του ιστορία!

Είναι 18 χρονών και σπουδάζει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

1 σχόλιο

Απάντηση

  • Έρρικα, διάβασα δις το άρθρο – δοκίμιό σου. Έχει την τυπική τριμερή δομή, η οποία είναι απλή, άρα και σοφή, όπως και η επιλογή του λεξιλογίου. Η αφόρμηση είναι πανέξυπνη, το περιεχόμενο πυκνό και μεστό, καθώς κάνεις λόγο για πολλά φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα, που αφορούν ως επί το πλείστον τους νέους. Πολύ ωραία η σύνδεση του Ομήρου και του Καζαντζάκη στην τελευταία παράγραφο. Φαίνεται πως προηγήθηκε “ερευνητική” προετοιμασία. Συνέχισε να γράφεις “ανερυθρίαστα” τις απόψεις σου!

    Βασίλης Reply

Απάντηση