Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία 01: Η καλή «Σαμαρείτισσα»

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία 01: Η καλή «Σαμαρείτισσα»

Hrakleio«Ηράκλειο, λοιπόν, ε;»

«Ναι, Ηράκλειο επιτέλους! Εσείς είστε από κει; Γυρνάτε σπίτι;»

«Όχι, εγώ είμαι από την Αθήνα, είχα έρθει εδώ για να δω κάτι συγγενείς και επιστρέφω. Σε 3 ώρες φεύγει το καράβι για Αθήνα»

«Α μάλιστα, πολύ ωραία! Και γω για να δω κάτι συγγενείς ήρθα, τον δεύτερο πατέρα που απέκτησα τώρα πια. Σήμερα όμως ήταν μια πολύ κουραστική μέρα. Πραγματικά. Ξέρετε, τελείωσα στη μία από το σχολείο και πήρα κατευθείαν το λεωφορείο και ήρθα, χάθηκα μετά και λίγο στους δρόμους…»

«Ε συμβαίνουν αυτά, μην ανησυχείς! Και τί τάξη είσαι φέτος, αν επιτρέπεται;»

«Δευτέρα λυκείου και έχω φρικάρει! Μπαίνουν και τα μαθήματα της κατεύθυνσης και δεν ξέρω πότε θα τα προλαβαίνω. Τουλάχιστον το καλό είναι πως στην Γ’ λυκείου ανησυχείς μόνο για τα μαθήματα της κατεύθυνσης σου και κανείς δεν σου ζητάει να δώσεις σημασία στα άχρηστα άλλα! Βέβαια, για να πω την αλήθεια μου και μόνο στο άκουσμα της λέξης πανελλήνιες με πιάνει τρέμουλο. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω…»

«Δεν πρέπει να αγχώνεσαι από τώρα γι’ αυτό. Θα δεις όλα καλά θα πάνε. Όλοι περάσαμε απ’ αυτήν την διαδικασία. Το ίδιο καλά θα τα καταφέρετε και σεις … Πού θέλεις να περάσεις;»

«Κοινωνική εργασία είναι η πρώτη μου επιλογή. Είμαι λίγο αδύναμη γενικά ως μαθήτρια και ξέρω πως δεν θα καταφέρω να συγκεντρώσω πολλά μόρια αλλά και να έβγαζα πολλά πάλι αυτό θα επέλεγα. Το διαλέγω γιατί είναι αυτό που μου αρέσει και μ’ ευχαριστεί. Μ’ αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους, όχι μόνο τους φίλους μου αλλά όλο τον κόσμο γενικά, και ανθρώπους που δε ξέρω. Ξέρετε πόσες φορές έχω δει παιδιά, και συνομηλίκους μου, να κλαίνε στην άκρη του δρόμου και έχω σταματήσει να τους βοηθήσω; Δεν είμαι πολύ καλή στις συμβουλές ξέρω όμως να ακούω και αυτό νομίζω είναι πολύ σημαντικό…»

«Όντως, ναι, έχεις δίκιο!»

«Το κάνω γιατί χαίρομαι να βοηθάω. Γνωρίζω τη δύσκολη θέση των παιδιών, έχω βρεθεί άπειρες φορές στην ίδια θέση και θα ξαναβρεθώ, το ξέρω, όμως εγώ όταν χρειαζόμουν βοήθεια την πήρα από τους δικούς μου ανθρώπους, τώρα νομίζω είναι ώρα να την δώσω σε κάποιον λιγότερο τυχερό. Ακόμα και εχθρός μου να είναι εγώ θα σταματήσω, θα τον ρωτήσω τι έχει και θα του προσφέρω την βοήθειά μου, όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα κι αν δεν τη θέλει, ακόμα κι αν όλο αυτό γυρίσει εναντίον μου.»

«Αυτό που κάνεις είναι πραγματικά πολύ όμορφο. Μπράβο σου!»

«Σας ευχαριστώ. Μακάρι να το έβλεπαν όλοι όπως το βλέπετε εσείς. Ο κόσμος είναι κακός. Όχι, μάλλον δεν είναι κακός, είναι σκληρός γιατί πολύ απλά του έμαθαν να είναι έτσι …Ας είναι, λοιπόν, εγώ θα συνεχίσω να βοηθάω και θα τα αλλάξω…»

«Δύσκολος πολύ ο δρόμος που επιλέγεις, σου εύχομαι όμως ολόψυχα να τα καταφέρεις!!!»

«Σας ευχαριστώ. Θα τα καταφέρω, θα δείτε!!!»

«Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Και για πες μου τώρα, πως ήταν οι πρώτες μέρες στο σχολείο; Δύσκολη η προσαρμογή ε;»

«Πάρα πολύ! Χαχαχχα! Ήρθαν κυρίως καινούργιοι καθηγητές και χρειάζεται πολύς χρόνος μέχρι να μάθουμε ο ένας τον άλλο. Έχουμε όμως και κάποιους παλιούς, οι οποίοι είναι αδιόρθωτοι! Πραγματικά! Έχουν χάσει την αγάπη και το σεβασμό τους προς τους μαθητές τους και κυρίως προς τους ίδιους τους εαυτούς τους. Πολλές φορές καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να τους καταλάβω, να μπω στη θέση τους και να δω ευνοϊκότερα την όλη συμπεριφορά τους μέσα στην τάξη. Σκέφτομαι άνθρωποι είναι κι αυτοί, ποιός ξέρει τι μπορεί να τους συμβαίνει έξω από τις τάξεις αλλά από την άλλη είναι και τόσο παραδομένοι στο χρόνο! Όταν αναλαμβάνεις μια τέτοια δέσμευση, όταν επιλέγεις να γίνεις εκπαιδευτικός, να παίρνεις στα χέρια σου ένα μεγάλο μέρος της μόρφωσής τους, δε μπορείς, δεν δικαιούσαι να παραιτείσαι από τη δουλειά και τους μαθητές σου, επειδή, επί παραδείγματι, κατακερμάτισαν το μισθό σου …. είτε πιστεύεις  σ’ αυτό που κάνεις και το παλεύεις μέχρι τέλους είτε όχι …. τα πράγματα είναι απλά… τουλάχιστον  για’ μένα…»

«Ναι, καταλαβαίνω τι λες και το βλέπω και γω. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα σήμερα όμως δεν πρέπει να σταματάμε να παλεύουμε ό, τι κι αν γίνει όπως κι αν έρθουνε τα πράγματα…»

«Να σας πω και κάτι τελευταίο; Φέτος από την πρώτη κιόλας μέρα πήραμε αν όχι όλα έστω τα περισσότερα βιβλία. Το αξιοσημείωτο όμως δεν είναι αυτό. Ξέρετε ποιό είναι το πρώτο πράγμα που παρατήρησα μόλις τα έπιασα στα χέρια μου; Διανέμεται δωρεάν, έτσι έγραφε στο οπισθόφυλλο. Διανέμεται δωρεάν. Και είναι νομίζω τραγελαφικό το όλο σκηνικό. Πράγματα που τόσα χρόνια θεωρούσαμε δεδομένα και με ελαφρά τη καρδία τα προσπερνούσαμε, όπως ήταν τα βιβλία στην έναρξη της σχολικής χρονιάς, τώρα χαιρόμαστε που τα έχουμε, μας κάνει εντύπωση που τα έχουμε, νιώθουμε τους εαυτούς μας τυχερούς και αισθανόμαστε ευγνώμονες!  Από την άλλη, μπορεί αυτό το βιβλίο να διανέμεται δωρεάν μα είναι τόσα άλλα γύρω απ’ αυτό και που απαιτούν πολλά χρήματα, για να εκπληρώσει αυτό το σκοπό του, τη μάθηση, τη γνώση.»

«Έτσι είναι καλή μου, δυστυχώς, όπως τα λες, και πολύ φοβάμαι πως μέχρι να πας και συ  στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να πληρώνεις και τη φοίτηση σου σ’ αυτό … Ας μην απογοητευόμαστε όμως, ε; Έχει ο Θεός …Πωπωπω με την κουβέντα μου άνοιξε η όρεξη. Ξέρεις κάποιο καλό μέρος που μπορώ να τσιμπήσω κάτι πριν μπω στο πλοίο;»

«Ναι, σίγουρα θα βρείτε κάτι στα Λιοντάρια Αν θέλετε μπορώ να σας πάω εγώ μέχρι εκεί, τρώτε κάτι και συνεχίζω μετά και γω το δρόμο μου, ε; Τί λέτε;»

«Είσαι ένας άγγελος, σ’ ευχαριστώ!»

«Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα! Εξάλλου είναι χαρά μου…»

Αυτή λοιπόν ήταν η συζήτηση που άθελά μου στην αρχή αλλά και ομολογουμένως ηθελημένα μετά από κάποιο σημείο κρυφάκουσα στο μακρύ δρόμο της επιστροφής. Η αλήθεια είναι πως ουκ ολίγες φορές μπήκα στον πειρασμό να παρέμβω στην συζήτηση και να συμμετάσχω και γω με τη σειρά μου σ’ αυτήν, όμως- και προς μεγάλη μου έκπληξη πράγματι-δεν το έκανα, κάτι με σταμάτησε φοβούμενη μήπως την χαλάσω. Αντίθετα, παραχρήμα σώπασα και άφησα αυτή να πάρει τη δική της, ανέγγιχτη από μένα, τροπή.

Βέβαια, στους καιρούς που διανύουμε επειδή ό, τι κι αν κάνουμε –καλώς ή κακώς αυτό το αφήνω στη δική σας κρίση-πρέπει να έχει κάποιο νόημα, να κρύβει ένα βαθύ γιατί, αναρωτιόμουν κι εγώ -πέφτοντας η ίδια στην παγίδα!- γιατί να πω αυτή την ιστορία, ποιός ο λόγος ύπαρξης της; Ε, λοιπόν ξέρετε το γιατί; Γιατί πέρα από το γεγονός πως θεωρώ άκρως ευχάριστο και ενθαρρυντικό να υπάρχουν τέτοιοι νέοι Άνθρωποι στον τόπο μας και ότι θεωρώ την παραπάνω συζήτηση πολύ διδακτική, καθώς τα παραπάνω αποτυπώνουν άριστα και σε πολύ αδρές γραμμές το κλίμα της εποχής, η κοπέλα αυτή με τα λόγια, τις σκέψεις και την πολύ χαριτωμένη -σχεδόν παιδική- καλοσύνη της με έκανε να χαμογελάσω και να αισιοδοξήσω -σχεδόν ανέλπιστα- για το μέλλον αυτού του τόπου. Και σ έναν κόσμο που υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που μας κάνουν να στεναχωριόμαστε- και δυστυχώς προς μεγάλη μου λύπη και τραγική διαπίστωση τα καταφέρνουν καλά -,εκείνα τα ίσως λίγα που μας κάνουν χαρούμενους νομίζω πως ήρθε η ώρα να τα ανεβάσουμε λίγο πιο ψηλά στα αξιακά μας συστήματα, να τους δώσουμε επιτέλους- και μετά από πολλά λάθη και κακοτοπιές!- την εξέχουσα θέση που τους αρμόζει! Αυτή, λοιπόν, ήταν η συντομότατη ιστορία μιας καλής σαμαρείτισσας των ημερών μας, όπως την ονομάζω εγώ, που είχα την τύχη να γνωρίσω μ αυτόν τον τρόπο, μονάχα επιδερμικά. Παρ’ όλα αυτά, όμως, όπως και να έχουνε τα πράγματα σ’ ευχαριστώ καλή μου σαμαρείτισσα !

Είναι 18 χρονών και σπουδάζει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Απάντηση

Απάντηση