Ψάχνοντας τον ήρωα…

Ψάχνοντας τον ήρωα…

iroes 21Οι εποχές αυτής της ψεύτικης και ματεριαλιστικής ευφορίας που ζούσαμε τις τελευταίες δεκαετίες έχουν περάσει πλέον ανεπιστρεπτί. Εποχές μιας ευφορίας βασισμένης στον καταναλωτισμό, στην υλική ευμάρεια,
χαρακτηριστικές μιας φαύλης προσπάθειας να χτίσουμε γύρω μας ένα κόσμο γεμάτο υλικά αγαθά, για να περιφρουρήσουμε τους εαυτούς μας, και (βέβαια!) χωρίς αξίες και ιδανικά, βαδίζει προς τη δύση του. Δεν λέω έχει ήδη δύσει, διότι υπάρχουν ακόμη μερικοί που κρατιούνται γερά από αυτά τα εφήμερα ιδανικά. Μετατρέψαμε τους εαυτούς μας σε αχόρταγα πλάσματα, ρηχά, που το μόνο που τους ένοιαζε είναι να έχουν γεμάτη τσέπη και κοιλιά. Κάναμε ευκολότερη τη ζωή μας με κάθε τρόπο, ίσως και παραπάνω απ’ ότι έπρεπε, και καταλήξαμε να γίνουμε μαλθακοί σ’ όλους τους τομείς. Γίναμε οι χειρότεροι εαυτοί μας. Και εκεί κάπου, κοντά στου δρόμου τα μισά, που με πρόφαση –ή αιτία(;) αυτό δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε πλήρως ακόμη-την οικονομική κρίση, ξάφνου η χρηματοδότηση κόπηκε ! Είπαμε να κοιτάξουμε πίσω μας. Και τι είδαμε; Αντικρίσαμε έναν κόσμο που κανείς δεν θα ήθελε να ζει σ’ αυτόν. Δημιουργήσαμε ένα status quo που τώρα παλεύουμε με νύχια και με δόντια να γκρεμίσουμε. Κι όμως μέσα σ’ αυτήν την ασταμάτητη δίνη του χρήματος και της «δυτικοποίησης» κανείς δεν είχε τον χρόνο να σταματήσει για λίγο και να δει αν βαδίζουμε καλά. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε, όπως λέει για άλλη μια φορά σοφά ο λαός μας. Ο γιαλός, τουλάχιστον έτσι όπως μας κληροδοτήθηκε, κάθε άλλο παρά στραβός φαίνεται να ήταν, άρα μάλλον εμείς κάναμε κάτι λάθος. Πιθανότερη εξήγηση : το «εκείνο» νίκησε τελικά το «υπερεγώ» μας και φυσικά όταν το ένα μέρος υπερτερεί το άλλο είναι καταδικασμένο να ατροφεί.
Τις πταίει λοιπόν; Γιατί γίναμε όλοι ξαφνικά  τόσο πεζοί ;Γιατί χάσαμε το ρομαντισμό μας; Γιατί αδιαφορήσαμε προκλητικά για την καλλιέργεια του νου και του πνεύματος ξεχνώντας πως μόνο αυτό μπορεί σε τέτοιες στιγμές, όπως οι σημερινές, να μας οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια; Γιατί δείξαμε τον κακό μας εαυτό παραχωρώντας παράλληλα στους  ξένους την ευκαιρία να μας δώσουν «χαριτωμένα» προσωνύμια όπως αυτό, το πιο γνωστό, τα γουρούνια του νότου; Αν μη τι άλλο, το ν’ αναζητήσουμε το ποιος φταίει στην παρούσα φάση δεν πιστεύω πως θα ήταν ιδιαίτερα φρόνιμο εκ μέρους μας. Μόνο άσκοπη σπατάλη ενέργειας θα μπορούσε να θεωρηθεί. Βέβαια, η εύρεση των ενόχων και η συνακόλουθη απονομή της δικαιοσύνης ενδεχομένως να προσέφερε μια προσωρινή ανακούφιση στον πολύπαθο λαό μας. Το σημαντικότερο όμως τώρα δεν είναι τόσο  να την απονείμουμε, όσο να ψάξουμε να την βρούμε, να γίνουμε εμείς οι ίδιοι ενσαρκώσεις της, να παλέψουμε γι αυτήν στα πιο μικρά της ζωής και έπειτα στα μεγαλύτερα. Εξάλλου, όσο καθησυχαστικό κι αν ακούγεται αυτό, η Δικαιοσύνη, μια ανώτερη δικαιοσύνη απ’ αυτή που επιβάλλουμε εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας-γιατί και για’ μας καμιά φορά τα όρια της αλήθειας και του ψέματος, του δίκαιου και της αδικίας περιπλέκονται πολλές φορές και γίνονται δυσδιάκριτα- βρίσκει αργά ή γρήγορα τον καθένα από μας και τον τοποθετεί εκεί που του αρμόζει.
Αντίθετα, αυτό που νομίζω πως μας χρειάζεται σήμερα είναι ένας ήρωας. Ναι! Ήρωας! Κάποιος που θα πάρει τη χώρα μας απ’ το χέρι, θα της υποδείξει τις κακοτοπιές, θα την βοηθήσει να τις προσπελάσει και θα την βγάλει όσο το δυνατόν περισσότερο αλώβητη απ’ αυτήν την κοινωνικό-οικονομική λαίλαπα. Αλλά προσοχή! Πριν ριχτούμε στη μάχη για την αναζήτηση ηρώων, ας σκεφτούμε! Είμαστε απολύτως σίγουροι πως πρέπει να αναζητήσουμε τον ήρωα μας στο πρόσωπο ενός και μόνο ανθρώπου ; Άραγε η σωτηρία μας πρέπει να είναι προσωποπαγής ; Άραγε δεν μάθαμε αρκετά από τους –ειδήμονες στην καταστροφή-πολιτικούς μας ταγούς ,τους  σφετεριστές μιας άσωτης σωτηρίας; Αφού, λοιπόν, βρισκόμαστε σε τροχιά αναζήτησης ηρώων(αυτή τη φορά όμως αυθεντικότερων από των προηγούμενων!), θα ήταν χρήσιμο νομίζω να στρέψουμε για λίγο το βλέμμα μας στο Λονδίνο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, λίγες μόνο ώρες μετά τους τίτλους τέλους. Εκεί, πιστεύω ακράδαντα, πως είναι μαζεμένοι πολλοί!
Το πανανθρώπινο μήνυμα που λαμβάνουμε όλοι –σε όποιο βαθμό κι αν το λαμβάνουμε- παρακολουθώντας προσηλωμένοι στους τηλεοπτικούς μας δέκτες αυτούς τους αγώνες είναι πράγματι μαγικό. Άνθρωποι απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με διαφορετικές κουλτούρες, θρησκευτικές παραδόσεις, φορείς διαφορετικών ιδεών και αντιλήψεων, βρίσκονται όλοι εκεί. Άνθρωποι που δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα, μια άλλη Βαβέλ, χωρίς κανένα άλλο κοινό τόπο, συναγωνίζονται τις τελευταίες μέρες, στα βροχερά τοπία του Λονδίνου, πολύ κοντά(για κάποιους!) και συνάμα πολύ μακριά από το σπίτι τους, σε μια προσπάθεια να ξεκλέψουν και  αυτοί οι αθλητές κάτι από τη δόξα και τη δύναμη των ολύμπιων θεών. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των αθλητών και αθλητριών; Τι άλλο εκτός από το πάθος για τον Αθλητισμό και για τις απαράμιλλες αξίες που αυτός αντιπροσωπεύει. Αξίες, όπως αυτές της ειρήνης, της αδελφοσύνης, του ευ αγωνίζεσθαι και την ευγενούς άμιλλας. Αξίες που κάθε μέρα που περνάει μας υποδεικνύει πως  χρειάζεται να τις έχουμε καλά φυλαγμένες στο νου μας. Ειρήσθω εν παρόδω, αυτή η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων έχει κάτι το ξεχωριστό, το οποίο ειλικρινά δεν ξέρω αν θα πρέπει να μας ευχαριστεί ή θα πρέπει να αποτελεί μια τραγική υπενθύμιση του γεγονότος πως όσο πολιτισμένοι και φιλελεύθεροι κι αν θέλουμε να λεγόμαστε και ως τέτοιους να λαμβάνουμε τους εαυτούς μας, εν τέλει απέχουμε πολλά χιλιόμετρα απ’ αυτό. Εξηγούμαι: Φέτος για πρώτη φορά, εν έτη 2012,συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες γυναίκες απ’ όλα τα κράτη ανεξαιρέτως, και από τις 204 αποστολές που παίρνουν μέρος στους αγώνες. Τα συμπεράσματα … δικά σας!
Σ’ αυτό όμως που πρέπει να σταθούμε κυριότερα είναι το εξής: πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και αν θεωρήσουμε ως ατυχείς τις δηλώσεις κάποιων πληγωμένων (προφανώς!) αθλητών, το μήνυμα των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ένα, ηχηρό, υπήρξε το ίδιο απ την αρχή και ηχεί το ίδιο εδώ και 30 ολυμπιάδες. Είναι συγκλονιστική και μόνο η σκέψη πως από το 1894 ο άνθρωπος την ίδια περίπου εποχή  κάνει ακριβώς- ή έστω με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις- το ίδιο πράγμα που έκαναν για πρώτη φορά το 776 π.Χ. οι πρόγονοι του. Citius! Altius! Fortius!Mε το πείσμα, την αποφασιστικότητα και τη δύναμή τους εκείνοι οι αθλητές μπορούν και εμπνέουν μια ολόκληρη γενιά και -γιατί όχι;- και τις επόμενες!
Αυτοί, λοιπόν, οι ήρωες της διπλανής πόρτας αποτελούν σύμβολα μιας απαιτητικότερης και δυναμικότερης ζωής. Ας σταματήσουμε να ψάχνουμε άλλους ήρωες που μπορεί  οι υποσχέσεις και οι τόποι της Επαγγελίας που ευαγγελίζονται να ηχούν μελωδικά στα αυτιά μας, ήρωες που  αν τους βγάλεις το περιτύλιγμα μπορείς να δεις μέσα τους μόνο απαιδευσία, ηθική αδυναμία και ψευτιά. Ίσως η ιστορία να αναδείξει κάποιον τέτοιον στο μέλλον. Κάποιον αρκετά δυνατό. Κάποιον αρκετά άνθρωπο. Ίσως! Αλίμονο όμως αν περιμένουμε εναποθέτοντας τις ελπίδες μας στο μέλλον. Προς το παρόν  και αφού αυτοί οι ήρωες του Λονδίνου είναι μετρημένοι, ας προσπαθήσουμε να αποτινάξουμε τον ιδιαίτερα προσφιλή στο λαό μας ωχαδερφισμό, ας πάψουμε να υποσκάπτουμε  τους εαυτούς μας αναζητώντας ήρωες στα πρόσωπα όχι μόνο άλλων ανθρώπων αλλά και υποτελών σε ξοφλημένες αξίες και ιδανικά. Ας προσπαθήσει ο καθένας από το δικό του μετερίζι για το καλύτερο. Είμαστε αρκετά πολλοί για να τα καταφέρουμε! Μια ματιά στον καθρέφτη αρκεί για να βρούμε τον ήρωα!Don ‘t wait (any longer!) for the hero,BE THE HERO!
Ανδρουλάκη Έρρικα, απόφοιτη Γ’ λυκείου

Είναι 18 χρονών και σπουδάζει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Απάντηση

Απάντηση