Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω!

Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω!

den boro, den theloΌλοι μας σχεδόν -ή αν όχι όλοι τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας -βρεθήκαμε αντιμέτωποι κάποια στιγμή των παιδικών μας χρόνων
ή αυτών της πρώιμης εφηβείας μας μ’ αυτή τη λαϊκή ρήση που συνήθιζαν να προτάσσουν οι γονείς μας ως αυθεντία μπροστά σχεδόν σε κάθε είδους ζήτημα, που τότε φάνταζε σε μας ακατόρθωτο, και που απλώς απαιτούσε τελικά την αδιάλειπτη και συστηματική προσπάθεια και προσοχή μας. Και αναρωτιέμαι το εξής: τι θα συνέβαινε άραγε αν παίρναμε ακριβώς την ίδια αυτή φράση, μπροστά στην οποία μέναμε τότε ενεοί μη γνωρίζοντας κάποια ικανοποιητική απάντηση και η οποία βέβαια πρωτογενώς κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει άλλους σκοπούς, και την τοποθετούσαμε στο 2012; Σκεφτείτε! Τι θα μπορούσε να σημαίνει η ρήση αυτή για τον νεοέλληνα σήμερα; Τι θα μπορούσε να σημαίνει η φράση αυτή για έναν λαό, όπως ο δικός μας, που προσπαθεί αγωνιωδώς να κρατηθεί από τη φλούδα της γης, όπως έλεγε και ο μεγάλος κρητικός φιλόσοφος, και καταβάλει τιτάνιες προσπάθειες για να ορθοποδήσει; Τι θα συνέβαινε άραγε αν ένας ολόκληρος λαός γιατί όχι και ολόκληρο το έθνος ,οι απανταχού Έλληνες, υιοθετούσαν και ακολουθούσαν πιστά αυτήν την κοσμοθεωρία, διότι περί κοσμοθεωρίας πρόκειται, που αντιπροσωπεύει η λαϊκή μας ρήση; Η σοφία του λαού μας που γίνεται φανερή και μέσα από αυτά τα αποφθέγματα είναι γνωστή, γιατί λοιπόν να μην την ακολουθήσουμε;
Νομίζω πως λίγες μόνο λέξεις σαν κι αυτές θα μπορούσαν και ίσως ακόμα θα έπρεπε να σηματοδοτήσουν τη λήξη μιας ατελέσφορης εποχής και το ξεκίνημα μιας νέας. Μιας εποχής όμως όχι όπως θέλουν να μας την παρουσιάσουν και να μας την επιβάλλουν οι ιθύνοντες του τόπου-όποιοι τελικά κι αν είναι, εγχώριοι ή μη!- βγαλμένη από μια καλογυρισμένη ταινία τρόμου του Hitchcock, όπου όλοι απορούν μέχρι το τέλος ποιός ήταν το θύμα και ποιός ο θήτης της ιστορίας, μια εποχή αέναης και ουσιαστικά άκαρπης προσπάθειας, εξευτελιστικής δουλείας, μονόπλευρων παραχωρήσεων ακόμα και καταπάτησης συνταγματικά θεμελιωμένων δικαιωμάτων. Αντίθετα, η ρήση αυτή θα πρέπει να σημάνει μια εποχή που σαφώς θα επιτάσσει την σκληρή δουλειά από όλους αλλά που θα σέβεται και θα προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στην εργασία, την ελευθερία του πνεύματος ,που σήμερα δυστυχώς βρίσκεται δέσμιο των καταστάσεων, το δικαίωμα στην ελπίδα! Να σημάνει μια εποχή η οποία θα αξιώνει στην πραγματικότητα τίποτα λιγότερο ούτε και περισσότερο απ’ αυτό που μας ανήκει ,μια θέση στο μέλλον.
Όταν ήμασταν ακόμα μικροί νομίζω τότε μάταια σπάζαμε το κεφάλι μας να βρούμε μιαν απάντηση σ’ αυτά τα λόγια των μεγάλων που υψώνονταν επιβλητικά μπροστά μας, μάταια η σκέψη αυτή γυρόφερνε το μυαλό μας. Και γιατί μάταια; Γιατί τώρα που μεγαλώσαμε συνειδητοποιήσαμε πως η απάντηση που τόσο πολύ ζητούσαμε να βρούμε δεν υπάρχει! Πράγματι, δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω! Υπάρχει κάτι, το οτιδήποτε, που δεν το έχει κατακτήσει και δεν το έχει καταφέρει ο άνθρωπος ή του εγγυάται κανείς ότι δεν θα το κατορθώσει στο μέλλον; Υπάρχει; Φυσικά και δεν υπάρχει!
Αυτή η φράση πιστεύω ακράδαντα πως είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή καθώς επισημαίνει την αξεπέραστη δύναμη που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, δείχνοντας τελικά αυτό, το πιο απλό, που δυστυχώς τείνουμε να το ξεχάσουμε, πως αρκεί μόνο κάτι να το θελήσουμε πραγματικά, να το πιστέψουμε και να το παλέψουμε μ’ όλα τα μέσα που διαθέτουμε για να το επιτύχουμε. Και αν δεν πετύχει ίσως φταίει που δεν το θελήσαμε ή δεν το πιστέψαμε αρκετά. Μα και τότε πάλι εμείς φταίμε, κανείς άλλος.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, δεν μπορώ ,υπάρχει δεν θέλω! Και εμείς τώρα θέλουμε πολύ άρα θα μπορέσουμε. Θέλουμε να αντιστραφεί το υπάρχον δυσμενές κλίμα για το οποίο βέβαια εμείς φέρουμε ως ένα -αν μη τι άλλο- μεγάλο βαθμό την ευθύνη· θέλουμε να ανακάμψουν τα πράγματα στη χώρα μας σ’ όλους τους τομείς όχι εν μια νυκτί, σταδιακά· θέλουμε να χτίσουμε ένα μέλλον καλύτερο-οποιοδήποτε μέλλον θα είναι καλύτερο απ’ αυτό που προοιωνίζεται με τις δεδομένες συνθήκες!-θέλουμε και μπορούμε! Τι σημασία έχει αν η Μέρκελ ή η όποια Μέρκελ δηλώνει χωρίς καμία συστολή ή ντροπή πως είναι απλά μαθηματικά το γεγονός πως η Ελλάδα θα καταστραφεί; Πότε ακούσαμε ή λογαριάσαμε εμείς ως λαός καλώς ή κακώς -αυτό δεν θα το εξετάσουμε τώρα!- τις προβλέψεις και «τα προγνωστικά» των ξένων για να το κάνουμε τώρα; Ποτέ! Τί θα συνέβαινε αν ο Σωκράτης ή ο Αριστοτέλης έλεγαν πως δεν μπορούν να συνεχίσουν ή καν ν’ αρχίσουν το δύσκολο φιλοσοφικό μονοπάτι που τους πρόσταξε η Αλήθεια; Τί θα συνέβαινε αν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης έλεγαν δεν μπορούν να χτίσουν τον Παρθενώνα; Αν ο Φειδίας έλεγε πως δεν μπορούσε να φιλοτεχνήσει το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός, ένα από τα εφτά θαύματα της αρχαιότητας; Ή ακόμα και στα νεότερα χρόνια τι θα συνέβαινε αν ο Κολοκοτρώνης έλεγε πως δεν μπορεί να ελευθερώσει αυτόν τον τόπο από τον τουρκικό ζυγό ή αν ο Καποδίστριας έλεγε πως δεν μπορεί να βάλει τα θεμέλια στη νεοσύστατη Ελλάδα; Οι άνθρωποι αυτοί, οι σπουδαίοι αυτοί Έλληνες, όσο κι αν φοβήθηκαν μπροστά στο Σπουδαίο που επρόκειτο να συμβεί , έθαψαν το «δεν μπορώ», γιατί κατάλαβαν πως αυτό δεν προσιδιάζει στους Έλληνες και σε όποια μαγική δύναμη κι αν κατέχει το χώμα που πατάμε και έχει νοτίσει τον αέρα που αναπνέουμε.
Ας αφήσουμε τις ξένες «Κασσάνδρες» να προβλέπουν το δικό τους μέλλον και ας φτιάξουμε εμείς το δικό μας μέλλον. Ας γίνουμε εμείς οι προφήτες για τον εαυτό μας. Δεν υπάρχει κάπου κάποιο μέλλον γραμμένο για τον καθένα, πόσο μάλλον για τη χώρα μας, ή προκαθορισμένο από μια ανώτατη ύπαρξη. Αυτά είναι για τους μοιρολάτρες. Η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος, οι τρεις Μοίρες, ας μείνουν εκεί που ανήκουν. Έστω κι αν δεχτούμε πως υπάρχει κάπου γραμμένο το μέλλον είμαι σίγουρη πως μας περιλαμβάνει και μας, γιατί με κόπους το κατακτήσαμε. Παλέψαμε σκληρά στο παρελθόν, παλεύουμε συνεχώς στο παρόν και θα παλεύουμε και στο μέλλον για μια θέση ,που η ιστορία δείχνει ότι μας ανήκει. Και τέλος, δεν κυνηγάμε χίμαιρες, δεν παλεύουμε με τους Γερμανούς ή με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο. Αν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως βρισκόμαστε σε πόλεμο τότε αυτός θα ήταν μονάχα εμφύλιος διότι οι ντόπιοι «Γερμανοί» πληγώνουν πολύ περισσότερο από τους ξένους. Εμείς μια μάχη δίνουμε μ’ εμάς τους ίδιους, μια μάχη που κάθε λαός χρειάστηκε να δώσει. Η χώρα αυτή έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου για να φτάσει εδώ σήμερα με τα καλά και τα κακά της και τίποτα δεν της χαρίστηκε. Έχουμε δώσει πολλές μάχες σ’ όλα τα επίπεδα, έχουμε παλέψει σκληρά, μα θα ξαναπαλέψουμε και θα ξαναβγούμε νικητές γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το έχουμε αποδείξει, το έχουμε κάνει στο παρελθόν και θα το κάνουμε και τώρα. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε σ’ αυτές τις ώρες της μεγάλης ανάγκης τα λόγια του Ελύτη: πως αν η Ελλάδα καταστραφεί, αρκεί μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα για να ξεκινήσουμε από την αρχή!

Είναι 18 χρονών και σπουδάζει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Απάντηση

Απάντηση