Είμαστε πράγματι ευρωπαίοι(;)

Είμαστε πράγματι ευρωπαίοι(;)

european_unionΠρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα ερωτηματολόγιο το οποίο εξέταζε την άποψη των πολιτών της χώρα μας   για την Ευρώπη  του σήμερα και τη σχέση του νεοέλληνα με αυτή.
Η τελευταία ερώτηση του ερωτηματολογίου και ίσως η πιο εύστοχη αυτού υπήρξε η εξής συγκεκριμένη:  νιώθετε ευρωπαίοι; και αν ναι, πόσο;η ευρωπαϊκή σας ταυτότητα θεωρείτε ότι ξεπερνάει την εθνική; Όσο κι αν μοχθούσα   να απαντήσω καταφατικά στα ερωτήματα αυτά, όσο και αν ενδόμυχα ήλπιζα  να βγει αβίαστα μια φωνή που να λέει ναι! αισθάνομαι και είμαι ευρωπαία η φωνή αυτή  δεν έβγαινε. Ανταυτού μια άλλη έλεγε αποφασιστικά όχι! δεν μπορώ να νιώσω ευρωπαία, δεν είμαι ευρωπαία! Και διερωτώμαι :Που πήγε τώρα η πολυπόθητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και η διακρατική συνεργασία των εθνών-μελών κάτω από όρους που δεν πλήττουν τα δημοκρατικά στοιχεία του τόπου, όπως μας μάθαιναν περήφανα στο σχολείο ;Καμιά συνεργασία και καμιά αλληλεγγύη δεν έχει γνωρίσει ο λαός αυτός τα τελευταία χρόνια. Και φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί αλληλεγγύη ο φαύλος κύκλος των ευρωπαϊκών κονδυλίων που έφταναν στη χώρα επί  δεκαετίες  και των άκρατων δανεισμών !Το μόνο που βλέπουμε  είναι να γινόμαστε όλοι τα τελευταία χρόνια παθητικοί δέκτες των αποφάσεων αυτής της αδηφάγου ενοποίησης  που όταν δει ότι ένα κράτος πια της είναι άχρηστο ή ζημιογόνο απλώς το χρεοκοπεί. Αδιαπραγμάτευτα για πολλά χρόνια ζούσαμε παρασιτικά θαμπωμένοι από τα καταναλωτικά πρότυπα της εποχής, όχι όμως μόνο εμείς , έχω να προσθέσω, και όχι χωρίς την πλήρη επίγνωση της κατάστασης από τους ευρωπαίους φίλους μας ,οι οποίοι τώρα σοκαρισμένοι καταβάλουν πραγματικά ηράκλειες προσπάθειες να μας κάνουν  να δεχτούμε στωικά τις εξελίξεις και όλα αυτά τα μέτρα λιτότητας ως “αναγκαίο κακό”.Μια κάποια αλληλεγγύη ή έστω συναδελφοσύνη   μπορούμε πλέον  να την νιώσουμε μόνο από το λαό της Ευρώπης-και όχι από τους αντιπροσώπους του!-και από αυτόν όχι όλο, παρά  μόνο από αυτούς που κατάφεραν να  μείνουν αλώβητοι και να μην πέσουν θύματα της προπαγάνδας των μέσων που στρέφονται  εναντίον της χώρας μας. Σε αυτή λοιπόν την κρίσιμη καμπή που βρίσκεται η χώρα μας ,στην ηθική χαλάρωση και την πνευματική αποτελμάτωση του λαού μας είναι ώρα να αναλογιστούμε αν είμαστε πράγματι ευρωπαίοι ,να βρούμε την ταυτότητά μας ,να ψάξουμε αν μπορούμε να βρούμε ψήγματα του  εαυτού μας σε κάποιο άλλο λαό της  λαμπρή αυτής Εσπερίας.
Η στροφή προς τη δύση και η καλά σχεδιασμένη προσπάθεια να μας πείσουν ότι έχουμε και ευρωπαϊκή ταυτότητα αποτελεί χρεοκοπημένη ιδέα. Δυστυχώς, αυτή η στροφή  ίσως να σήμανε και την αρχή του τέλους για τον λαό μας. Αδιαμφισβήτητα υπήρξε μια εποχή που έπρεπε εκ των πραγμάτων να στραφούμε και να υιοθετήσουμε κάποια πολιτικά και διοικητικά συστήματα της Ευρώπης .Όχι όμως με τον τρόπο που το κάναμε εμείς, άκριτα. Εμείς δεν  τα αφομοιώσαμε, δεν τα κάναμε δικά μας, δεν τα προσαρμόσαμε στις ανάγκες  και στις ιδιαιτερότητες του λαού μας, εμείς προχωρήσαμε σε μια μιμητική διαδικασία, η οποία με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια αποδείχτηκε ανεπαρκής. Θελήσαμε πρόχειρα και ασυντόνιστα να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. θελήσαμε γρήγορα να πετάξουμε τις θύμησες τις τουρκοκρατίας και να αποτινάξουμε -αυτή τη φορά από το μυαλό μας- τον τουρκικό ζυγό αρνούμενοι πεισματικά τα ανατολίτικα στοιχεία του λαού μας. θελήσαμε να εξομοιωθούμε με τους δυτικούς ενώ είμαστε ανατολίτες.
Σήμερα όλος ο κόσμος, από την πολιτική ηγεσία της χώρας και τους πνευματικούς αρωγούς αυτής μέχρι την κοινωνία των πολιτών δηλώνουν αγανακτισμένοι και διακηρύσσουν πως το παθολογικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αποτελούμενο από πελατειακές σχέσεις,  συστηματική διαφθορά, πολιτικό βερμπαλισμό και μεσσιανισμό πρέπει να αντιστραφεί. Όλα αυτά όμως αποτελούν αυτόχρημα δύσκολα εγχειρήματα. Τέτοιες σχέσεις, όπως  οι ρουσφετολογικές,  έχουν εγγραφεί στο dna των ελλήνων. Δεν μπορείς  εν ριπή οφθαλμού να διαγράψεις πρακτικές αιώνων. Πιο συγκεκριμένα, θα βοηθούσε αν θυμηθούμε το εξής: Σε αυτήν την αχανή οθωμανική αυτοκρατορία  σημαντικό τμήμα της οποίας υπήρξε η χώρα μας για πολλούς αιώνες ,με τον σουλτάνο να αποτελεί μάλλον μια ιδέα με γόητρο και φόβητρο παρά ένας ουσιαστικός διοικητής αυτής, δε υπήρχε άλλος τρόπος για μια ηπιότερη μονάχα-και όχι ευνοϊκότερη!-διαχείριση των ζητημάτων των υπόδουλων ελλήνων από το να χρηματίσουν τον εκάστοτε βαλί(έπαρχο) της περιοχής. Ο χρηματισμός αυτός ,λοιπόν, αποτέλεσε μια πρακτική που αναγκάστηκαν de facto να χρησιμοποιήσουν οι έλληνες για αρκετούς αιώνες μπροστά στον κίνδυνο της ζωής αυτών και των οικογενειών τους.  Με άλλα λόγια αποτέλεσε μια ενστικτώδης αντίδραση μπροστά στο θάνατο.
Σε καμία περίπτωση το άρθρο αυτό δεν έχει σκοπό να ‘νομιμοποιήσει’ ή να δώσει το ‘πράσινο φώς’ σε τέτοιες  πρακτικές. Αντίθετα είναι αδιαπραγμάτευτο το γεγονός ότι οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ότι βρισκόμαστε στα προπύλαια μιας νέας εποχής !Μπορούμε τουλάχιστον να δούμε με περισσότερη κατανόηση την κατάσταση που βιώνουμε. Βιαστήκαμε να γίνουμε αυτό που θέλαμε να είμαστε ή καλύτερα αυτό που ήθελαν να είμαστε. Χρειάζεται χρόνος,  ισχυρή θέληση και υπομονή για να επαναδιαπραγματευθούμε τις θέσεις μας και να επαναπροσδιορίσουμε  το περιεχόμενο της εικόνας μας. Να γίνουμε οι καλύτεροι εαυτοί μας, να αφήσουμε στους φίλους μας τους ιταλούς τις νοοτροπίες που εκφράζονται συμπυκνωμένες στη φράση la dolce far niente ,να ξαναφέρουμε στο φως τον Ζορμπά που όλοι οι έλληνες κρύβουμε μέσα μας και  τεχνηέντως προσπάθησαν να μας κάνουν όχι μόνο να τον ξεχάσουμε αλλά και να  τον απoκηρύξουμε .Τον Ζορμπά που όταν χαίρεται ή λυπάται πιάνει το χορό, που γελάει δυνατά, που έχει φιλότιμο, μεράκι, που δείχνει συμπόνια, που όλη μέρα εργάζεται κοπιαστικά  μα περιμένοντας  καρτερικά να έρθει το βράδυ για να πιεί ρακί και να μιλήσει με τους φίλους του!
Ποτέ δεν έγιναν σπουδαία πράγματα ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο και δεν δηλώσαμε άλλωστε ποτέ ότι θέλαμε τον εύκολο δρόμο. Η δουλεία θα είναι δύσκολη . Παρόλα αυτά οφείλουμε στους εαυτούς μας, στους προγόνους και στους απογόνους μας, στο ίδιο το έθνος να αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας σαν άλλοι φοίνικες, αυτή τη φορά  όμως  σωστά, με τη γνώση των καιρών! Μήπως τελικά ζητήσαμε πολλά από την τόσο νεαρή δημοκρατία μας; Μήπως θέσαμε στόχους που δεν προσιδίαζαν στο λαό μας; Μήπως είναι ώρα να βάλουμε ένα τέλος στη ξενομανία μας και να σχεδιάσουμε ένα μέλλον πιο κοντά σε μας με τα δικά μας θέλω και τις ανάγκες; Μήπως;

 

Είναι 18 χρονών και σπουδάζει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

1 σχόλιο

Απάντηση

  • “Αληθινά τραγική 'ναι ν θέση της Ελλάδας· βαριά πολύ η ευθύνη του σημερινού Έλληνα· απιθώνει στους ώμους μας επικίντυνο, δυσκολοεκτέλεστο χρέος· καινούριες δυνάμες ανεβαίνουν από την Ανατολή, καινούριες από τη Δύση, κι η Ελλάδα, ανάμεσα πάντα στις δυο συγκρουόμενες ορμές, γίνεται πάλι στρόβιλος. Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής και της έρευνας, ορμάει να καταχτήσει τον κόσμο· κι η Ανατολή, σπρωγμένη από τρομαχτικές υποσυνείδητες δυνάμες, χιμάει κι αυτή να καταχτήσει τον κόσμο· κι η Ελλάδα, ανάμεσά τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου, χρέος έχει πάλι να φιλιώσει τις δυο τούτες τεράστιες ορμές, βρίσκοντας τη σύνθεση. Θα μπορέσει;” Ν. Καζαντζάκης, “Αναφορά στον Γκρέκο” κεφ. ΙΖ, σελ. 175
    Δεν ξέρω αν η Ελλάδα μπορεί αυτή τη στιγμή να ορθώσει το ανάστημά της και να κρατηθεί στο ύψος των περιστάσεων. Δεν ξέρω αν πολιτικοί μας έχουν την πυγμή να βαρέσουν τη γροθιά στο μαχαίρι και να φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του λαού που τόσα χρόνια τους τιμά με την ψήφο του και αυτοί κάνουν τα πάντα για να τον διαψεύσουν, να τον εξευτελίσουν, να τον εξαπατήσουν, να τον χρησιμοποιήσουν, να τον ποδοπατήσουν. Δεν ξέρω αν ενδιαφέρονται πραγματικά για τα συμφέροντα του λαού ή για την διατήρησή τους στην εξουσία. Δεν ξέρω αν υπάρχουν σήμερα πολιτικοί, άξιοι συνεχιστές ενός Ελευθέριου Βενιζέλου. Δεν ξέρω αν υπάρχουν σήμερα πολιτικοί…

    manolismavrakakis Reply

Απάντηση